tag:blogger.com,1999:blog-52082627959428758442012-01-01T09:32:22.962+05:30ఎందరో మహానుభావులు....అందరికీ వందనములు.....వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-47926628451949462692012-01-01T00:41:00.000+05:302012-01-01T00:43:37.498+05:30నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-4792662845194946269?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-75746799109208028302011-05-09T06:35:00.001+05:302011-05-09T07:36:55.867+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R1750XvrtNI/AAAAAAAAB5g/QDzq4SMK4Rc/s1600-h/yashoda.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; FLOAT: left; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142822502626211026" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R1750XvrtNI/AAAAAAAAB5g/QDzq4SMK4Rc/s320/yashoda.jpg" /></a> <span style="font-size:180%;">అ</span>ప్పుడు నా వయసు ఐదు సంవత్సరాలు....<br /><br /><br /><div>నేనూ అందరు పిల్లల్లానే బడి అంటే ఏదో ఒక వంక చెప్పి ఎగ్గొట్టేందుకు ప్రయత్నించేవాన్ని, కాని పక్షంలో ఏడుపు ముఖంతో నాన్న దగ్గరకెళ్తే ఇక ఆరోజు బడికిపోనవసరంలేదు ఇలా ఎంతకాలం జరిగిందో గుర్తురావడంలేదు కానీ - అమ్మకి ఈ విషయంలో బాగా కోపం తెప్పించేంత కాలం జరిగిందని తరువాత తెలిసొచ్చింది నాకు .</div><br /><div></div><br /><div>ఎప్పుడూ లేనిది ఆ రోజు నాన్నగారు ఉదయం ఏడు గంటలకే ఆఫీసుకు వెళ్ళేందుకు తయారవుతున్నారు - </div><br /><div><br />ఎప్పటిలానే ముఖమదోలా పెట్టి నాన్నదగ్గరకు వెళ్ళాను, ' నేను ఈరోజు బడికి పోను అని.....' నాన్న పెదవులపై చిరునవ్వుతో ' సరే మీ అమ్మకి నేను చెప్తాలే ' అనగానే కొండంత ఉత్సాహం, ఓ ఐదు పది నిముషాల తరువాత నాన్నగారు ఆఫీసుకు బయలుదేరారు. </div><br /><br /><div>నాన్నగారలా వెళ్లడం ఆలస్యం అమ్మ వంటింట్లోకెళ్లి " టిఫిన్ పెడతా రా...." పిలిచింది మారుమాట్లాడకుండా వెళ్లి ఇడ్లీ తిని ఓ గ్లాసు పాలు తాగాను , ఇప్పుడు తక్షణ కర్తవ్యం ఇంట్లో నుండి బయటబడడం, అవతల మా (బడి ఎగగొట్టేసిన) బ్యాచి ఇప్పటికే గోలీలాట మొదలెట్టి ఉంటుంది, అని ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నా.</div><br /><br /><div>కొద్దిసేపట్లో అమ్మ ఓ చేతిలో నా పుస్తకాల బ్యాగు (అందులో ఓ పలక తప్ప ఇంకేమీ ఉండదు) తో నా పక్కన నిలబడి " లేచి పలక తీసుకుని బయలుదేరు" చెప్పింది. </div><br /><div></div><br /><br /><div>నిదానంగా (స్లో మోషన్ లో) తల పైకెత్తుతూ " బడికా ? నాన్న వెళ్లొద్దన్నాడు " భయం భయంగా ఎక్కడ బడికెళ్ళాల్సొస్తుందో అని చెప్పాను. </div><br /><br /><div>"సరే నాన్న వెళ్లొద్దన్నా ......నేను వెళ్లమంటున్నాను కదా బయలుదేరు " చెప్పింది. </div><br /><br /><div>నా అమ్ములపొది లొ ఉన్న ఒకే ఒక వజ్రాయుధాన్ని ప్రయోగించేందుకు (ఏడిచేందుకు) సిద్దంగావున్నా ఇంతలో అమ్మ నా చేయి పట్టుకుని పైకి లేపి నాప్రమేయంలేకుండా పలక ఉన్న బ్యాగుని నాచేతిలో పెట్టి ఇక నడు అన్నట్లు చూసింది - అప్పటిదాకా కళ్ళల్లోనే అగిన నీళ్లు నా సంబంధం లేకుండానే దారలా చెంపలపైనుండి కారడం మొదలయింది. </div><br /><br /><div>"ఈరోజు నువ్వు ఏడిచినా మొత్తుకున్నా బడికి పోవాల్సిందే.... ఆపడానికి మీ నాన్నకూడా ఇంట్లో లేడు ..... నడు ముందు " చాలా కోపంగా శాసించినట్లు చెప్పింది అమ్మ. </div><br /><div></div><br /><br /><div>ఒక్కసారిగా పెద్దగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాన్నేను"నోర్ముయ్....చెప్పానా ఏడిచినా లాభంలేదని......" కోపంగా చెప్పింది<br />నా ఏడుపు ఇంకా పెద్దదైంది ....... </div><br /><div></div><br /><div>" ఇక లాభంలేదు ...... ఇలా నువ్వు మాట వినవు పద " అంటూ నా చేయి పట్టుకుని ఇంట్లో నుంచి బయటకు నడిపించింది రోడ్డుమీదకు రాగానే చుట్టుపక్కల ఉన్నవాళ్ళెవరో ఒకరు సాయం చేయకపోతారా నాకు అని అమ్మచేతినుండి నాచేయి విడిపించుకుని నేను బడికి పోను అని పెద్దగా ఏడుస్తూ నడిరోడ్డుమీద కూర్చున్నా.</div><br /><div></div><br /><br /><div>పక్కనే గొడ్లసావిడి అప్పుడే వేసిన పచ్చి దంట్లు (కంకి పట్టని జొన్న పంట కోసి ఒకటిన్నర రెండడుగుల పొడవుతో వాటిని ముక్కలుగా చేసి గేదెలకు మేత వేస్తారు) అవిచూసి అమ్మ నన్నక్కడ రోడ్డుమీద అలా ఉంచి రెండడుగుల్లో వెళ్ళి నాలుగైదు దంట్లు పట్టుకొచ్చింది -<br /></div><br /><div></div><br /><div>నాకెందుకో భయమేసింది ఐనా నేనెందుకాపాలి అనుకున్నానో ఏమో అలానే ఏడుస్తున్నా ఇంతలో పక్కింటావెడ బయటకొచ్చి "ఎంటి అంజమ్మా పొద్దున్నే పిల్లోడినలా ఏడిపిస్తున్నావ్ " విషయం తెలియక అడిగింది </div><br /><br /><div>"వీడికి రోజూ ఇదొక ఆటైపోయింది బడికి పొమ్మంటే సోకాలు పెట్టి ఏడుస్తున్నాడు " అంటూ నా చెయ్యిపట్టుకుని మళ్ళీ పైకిలేపింది</div><br /><br /><div>"పోతాడులే వాడికి ఊహ తెలిశాక బడికిపోక ఏం చేస్తాడు " చెప్పింది</div><br /><div>" ఇంకా ఊహ తెలిసేదేంటి.....ఐదో ఏడు కూడా దాటిపోతుంది వీడి తోటోళ్లందరూ చదువుకుంటుంటే " అని </div><br /><div>" నడు...." చెప్పింది నాకు.</div><br /><div>ఇకలాభంలేదని అప్పటిదాకా రోడ్డుమీద కూర్చున్ననేను అమ్మచేయి విడిపించుకుని రోడ్డుమీదలా పడి ఏడవడం మొదలుపెట్టా. ఇకచూడు నాసామిరంగా అమ్మ ఏదయితే చెయ్యదు అనుకున్నానో ఆ పని చెయ్యడం మొదలుపెట్టింది ఎడంచేతిలోకి ఓ జొన్న దంటు తీసుకుని ఒక్కటేసింది కాళ్ళమీద చురుక్కుమంది.....ఏడుపు పెద్దదైంది ..... అక్కడేదో వింత జరుగుతున్నట్లు వీధిలో అందరూ బయటకొచ్చారు "ఎందుకమ్మా పిల్లాడినలా కొడతావ్ " అని దూరంగా ఉండి చెప్పేవాళ్ళేగాని దగ్గరకొచ్చి అమ్మ చేతిలో జొన్న దంట్లు తీసుకునేవాళ్లొక్కళ్ళూ లేరు నేనుమాత్రం రోడ్డుమీదనుండి లేవలేదు....అమ్మకూడా ఊరుకోలేదు అలా రెండు జొన్న దంట్లు విరిగిపోయాయి....ఏడిచీ...ఏడిచీ నాకు వాంతి వచ్చి నేను తిన్న ఇడ్లీ.....పాలు...బయటకొచ్చాయి</div><br /><div></div><br /><div>అప్పుడే ఇంట్లో (మా ఇంటికి రెండుమూడు ఇల్ల అవతల ఉంటుంది ) నుండి బయటకు వచ్చిన హిందీ మాస్టారు గారి భార్య (పేరు గుర్తులేదు) "ఏంటండీ అంజమ్మ గారూ చిన్నపిల్లాడ్నిపట్టుకుని అలా గొడ్డుని బాదినట్లు బాదేస్తున్నారు " అని అమ్మ చేతిలో మిగిలిన జొన్న దంట్లు లాక్కుని విసిరి పడేసి నన్ను పైకి లేపింది<br />అప్పుడు చూశాన్నేను అమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు.....</div><br /><br /><div>"ఏమి చెయ్యనండీ రోజూ ఇదే వరస బడి అంటే ఏడుపు లంకించుకుని కూర్చుంటున్నాడు.......ఇంట్లో అందరూ (అన్నయ్య , బాబాయి - పెద నాన్నగారి పిల్లలు) చదువుకుంటుంటే వీడు రేపు వాళ్ళ బేగులు మోస్తాడా ? " అని నన్ను దగ్గరకు తీసుకుని తన చీర కొంగుతో నా ముఖం తుడుస్తూ మళ్లీ అడిగింది బడికెళ్తావా అని ఎప్పుడూ అమ్మ కళ్ళలో నీళ్లు చూడని నేను ఒక్కసారి ఏమి జరుగుతుందో అర్ధం కాక సరే అని తలాడించా.........</div><br /><br /><div>ఇంట్లోకి తీసుకెళ్ళి నీళ్ళతో ముఖం కడిగి నన్ను బడి దగ్గర వదిలి అమ్మ ఇంటికి వెళ్ళింది.</div><br /><div></div><br /><div>ఆతరువాత మరలా నేనెప్పుడూ బడికి పోను అన్నట్లు నాకు ఙ్ఞాపకంలేదు. </div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ఇప్పటికీ ఇది తలుచుకుంటే నాకు బాధ కలుగుతుంది అనవసరంగా అమ్మ కళ్ళలో నీళ్లు తెప్పించానే అని..., కానీ అమ్మ మాత్రం నవ్వుతూ చెప్తుంది ఆరోజు నీ ఒంటిమీద నాలుగు జొన్న దంట్లు విరగ బట్టి నువ్వు ఈరోజు ఇలా ఉన్నావు అని....</div><br /><div></div><br /><br /><div>నిజమే మరి దెబ్బ పడితేగానీ నాకు పట్టిన దయ్యం వదలలేదు.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-7574679910920802830?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-37361458038971014412008-02-01T05:00:00.000+05:302008-02-01T04:40:40.286+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R4gk-mXnyfI/AAAAAAAAB6s/sjWGH9FHi0E/s1600-h/1-broken_heart.jpg"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154410431395645938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R4gk-mXnyfI/AAAAAAAAB6s/sjWGH9FHi0E/s320/1-broken_heart.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:verdana;font-size:130%;"><br />“ఛ.. ఈ మగవాళ్ళెప్పుడూ ఇంతే. చెప్పిన టైం కి ఏ పనీ చేయరు”, మనసులో అనుకుంటూ మళ్ళీ మెసెజ్‌ పంపించింది“ఆర్‌యు దేర్‌? ” అంటూ.<br /><br />పదకొండు గంటలకొస్తానన్న మనిషి ఇంతవరకు అంతు లేడు. ఒకవేళ ఇన్విజిబుల్‌ మోడ్‌ లో ఉండి ఆటపట్టిస్తున్నాడేమో అని మెసేజ్‌ మళ్ళీ మళ్ళీ పంపిస్తూనే ఉంది. ఐనా అవతల వైపు నుండి మాత్రం ఏ విధమైన రిప్లయ్‌ లేదు.<br /><br />కొద్ది సేపట్లో మినిమైజ్డ్‌ విండో తళుకు మనడం తో ఎగిరి గంతేసింది ఆమె. క్షణం కూడ ఆలస్యం చేయ కుండా ఆవిండో పై క్లిక్‌చేసింది.“హాయ్‌ సారీి ఫర్‌ ది లేట్‌కమింగ్‌ ”<br /><br />ఇంతవరకు ఆలస్యమైనందుకు నిప్పులు కక్కుతూ ఉన్న ఆమె సారీ అన్న ఒక్క మాట తో ఐసైపోయింది.<br /><br />“ఇట్స్‌ ఓకే! హవార్యు..? ” రిప్లయ్‌ఇచ్చింది<br /><br />“ఐ యాం ఫైన్‌ హవార్యు..?“<br /><br />"ఫ్రెండ్స్‌తో చిన్న పార్టీ అటెండై వచ్చేటప్పటికి కొంచం లేటైంది..సారీ” మళ్ళీ సారి చెప్పాడు..<br /><br />“పార్టీ అంటే మందు కొట్టావా..?” ప్రశ్నించింది.<br /><br />“తప్పలేదు.” చాల కూల్‌గా సమాధానమిచ్చాడు.<br /><br />"అంటే మందు కొట్టి కార్‌ డ్రైవ్‌ చేసావా..?”<br /><br />దొరికి పోయాన్రా భగవంతుడా అనుకుంటూ “చాలా స్లో గానే వచ్చా” అని టైప్‌ చేసాడతను లెటర్‌కీ లెటర్‌కీ మధ్య చుక్కలు పెడుతూ.<br /><br />“ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి నీకు మందు కొట్టి కార్‌డ్రైవ్‌ చెయ్యొద్దని.”<br />“..”<br /><br />“..”<br />ఓ నిముషం మౌనం…తో తన కోపాన్ని తెలియజేసింది ఆమె.<br /><br /><br />“మహారాణి గారు అలకపానుపెక్కినట్టుంది.”<br />“ఆ మీమీద అలగడానికి నేనెవరు బాబు..” ఇంకా కోపం తగ్గలేదని చెప్పకనే చెప్పింది.<br />“సారీ చెప్పాగా ఇంకా ఎందుకు టైం వేస్ట్‌ చేస్తావ్‌”<br /><br />“సారీ చెపితే తప్పు ఒప్పయి పోతుందా..?”<br />“…”<br /><br />“…”<br />ఈ సారి మౌనం అవతల వైపునుండి. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">కొంచం సేపటి తరువాత ఇకలాభం లేదని ఎప్పుడూ చేసే పనే చేసాడు..“సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,సారీ,.” ఓ వందకు పైగా కాపీ చేసి పేస్ట్‌చేసి సెండ్‌ కొట్టాడు..<br />ఇన్ని సారీ లు చెపితే గాని ఆమె మౌనం తగ్గదన్న సంగతి ముందే తెలుసు. ఎప్పటిలాగానే..<br />“ఇట్సోకే. వాటెల్స్‌?”అంది కొంచెం ముభావంగా.. </span><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:130%;"><br />ఇలా మెసేజ్‌వస్తుందని ముందే తెలుసు.ఇంకా పొడిగిస్తే తెగే దాకా లాగడమే అవుతుందనీ తెలుసు అందుకే టాపిక్‌మార్చాడు.<br /><br />“ఇంతకీ మన విషయం మీ నాన్నగారి తో మాట్లాడావా లేదా.?” ప్రశ్నించాడు<br /><br />“చెప్పాలని ప్రయత్నించా కాని భయమేసింది..చెప్పలేక పోయా.”<br /><br />“మరిలా భయపడుతూ కూర్చుంటే ఇద్దరం ముసలోళ్ళమై పోతాం.”<br /><br />“అది సరే నువ్వు మాట్లాడావా ..మీ వాళ్ళ తో..?” ఎదురు ప్రశ్న.<br /><br />“లేదు..”<br /><br />“మరి..”<br /><br />“నాకు మా ఇంట్లో వాళ్ళ మీద నమ్మకం ఉంది నామాట కాదనరని..”<br /><br />“ఒకవేళ నువ్వనుకున్నట్లు జరగక పోతే..?”<br /><br />“చెప్పాకదా నామాట మానాన్న కాదనడు. నేనే కోతిని చేసుకుంటానన్నా సరే అంటాడు…”<br /><br />“మరి ఈకోతి కోసమే కదా గత ఆరునెలలు గా టైం కి ఇంటికొస్తుంది.”<br /><br />“నిజాన్నొప్పుకున్నందుకు థాంక్స్‌ ”<br /><br />“ఓకే.ఇంకా ఏమిటి సంగతులు.”<br /><br />“పాప ఏడ్చింది.”<br /><br />ఇప్పుడు నేను నవ్వుతున్నానోచ్‌ అన్నట్టు ఓ చిన్న ఇమేజ్‌పంపించాడు.<br /><br />“మరి మీ వాళ్ళ తో ఎప్పుడు మాట్లాడు తున్నావ్‌?”<br />“ఎలాగయినా ఈరోజు ట్రయ్‌చేస్తా..”<br /><br />“మళ్ళీ ట్రయ్‌ చేస్తానంటావేంటి..”<br /><br />“చెప్పాను కదా ధైర్యం చాలడం లేదని..”<br /><br />“ఇలా ఎన్నాళ్ళని చెప్పకుండా ఉంటావ్‌, ఏదో ఒక రోజు చెప్పాల్సిందే కదా..”<br /><br />“సినిమాల్లో చూసేటప్పుడు ఇలాంటి డైలాగ్స్‌ బాగానే ఉంటయ్‌. రియల్‌లైఫ్‌ లోనే అసలు విషయం తెలిసేది.”<br /><br />“సరే. కష్టమైన పనే.. మరేం చేద్దాం.”<br /><br />“అదే ఆలోచిస్తున్నా. ఎలా చెప్పాలా అని.”<br /><br />“ఓకే తొందరగా విషయాన్ని తేల్చు.. ఇంతకు ముందే చెప్పాను కదా.. వీసా ప్రాబ్లం లేకుంటే ఈపాటికి ఎప్పుడో వచ్చేవాడిని .”<br /><br />“నువ్వు చెప్పావు, నేను విన్నాను. ఏదో విధంగా ఈ ప్రాబ్లంని సాల్వ్‌ చేస్తానన్నాను కదా!”<br /><br />“సరే..జాగర్తగా డీల్‌ చేయ్‌. ఆల్‌ ది బెస్ట్‌”<br /><br />ఓ పది నిముషాలు టైం పాస్‌ తరువాత.<br /><br />“ఓకే .నాకు నిద్రొస్తుంది.”<br /><br />“ఓకే గుడ్‌నైట్‌. హావ్‌ స్వీట్‌ డ్రీంస్‌”<br /><br />“ఓకే హావ్‌ ఎ గుడ్‌డే. సీ యు టుమారో ఎట్‌ది సేం టైం ..ఆల్‌ ది బెస్ట్‌ బై..”<br />“బై..”<br /><br />“..”<br /><br />“..”<br /><br /><br />******<br /><br /><br />అమెరికా వచ్చి నాలుగు సంవత్సరాలు కావస్తున్నా వర్మ లో ఏ మార్పూ రాలేదు.. ప్రతి రోజూ తన స్నేహితుల తో మాట్లాడనిదే అతనికేదో లా ఉంటుంది. అందుకే రోజూ రూంకి రాగానే ముందు ఇండియాలో ఉన్న ఫ్రెండ్స్‌తో మాట్లాడిన తరువాతే పడుకుంటాడు..అతని రోజులో ఇదొక భాగమై పోయింది.<br />కంప్యూటర్‌ ఇంజినీరింగ్‌ చేసి కాలేజి నుండి బైటకొచ్చిన ఆరునెలల్లో Y2K పుణ్యమా అని శ్రమ, పైసా ఖర్చు, లేకుండా అమెరికా గడ్డ మీద కాలు పెట్టాడు. జాబ్‌లో చేరిన ఈ నాలుగేళ్ళలో వచ్చే జీతం తో బాచిలర్‌ లైఫ్‌ని ఎంజాయ్‌ చేస్తూనే, అప్పుడప్పుడూ ఇంటికి కొంత పంపుతూ కూడ కొంత వెనకేశాడు. ఓ సంవత్సరం నుంచి ఇంటిదగ్గర నుంచి ఒకటే ఫోన్లు ఇంటికొచ్చి నచ్చినమ్మాయి ని చూసి పెళ్ళి చేసుకుని వెళ్ళమని. పెళ్ళి విషయం లో పూర్తి స్వేచ్చ నిచ్చాడు నాన్న.<br />ఈ ఇంటర్నెట్‌ రోజుల్లో కూడా అమ్మాయి ని చూడడం.. ప్రశ్నలడగడం.. నచ్చడం.. ఇదంతా ఒట్టి ట్రాష్‌.. అనిపించింది. అందుకే ఓ మంచి తెలుగమ్మాయ్‌ కోసం కనిపించిన మాట్రిమోనియల్‌ సైట్లన్నింటిలోనూ తన ప్రొఫైల్‌ని పెట్టాడు. కాని ఫలితమేమి కనిపించలేదు.<br /><br /><br />రోజూ లానే ఆఫీస్‌ నుంచి రాగానే సిస్టం ఆన్‌ చేసి ఇండియాలో ఉన్న ఫ్రెండ్స్‌తో చాట్‌ చేస్తున్నాడు వర్మ.<br />ఇంతలో ఎవరో కొత్త వ్యక్తి “హాయ్‌” అంటూ లైన్‌ లోకొచ్చారు..ఇది రోజూ ఉండే గొడవే కదా అని క్లోజ్‌చేసాడు..మళ్ళీ వెంటనే సేం మెసేజ్‌రావడంతో ఒకసారి ఐడి చూసాడు.తెలుగమ్మాయిలా ఉండడం తో ప్రొఫైల్‌ చూద్దామని క్లిక్‌చేసాడు.<br /><br />ఫిమేల్‌లుకింగ్‌హైదరాబాద్‌ఇండియా<br /><br />పరవాలేదు మన హైదరాబాద్‌ అమ్మాయే అనుకుంటూ<br /><br />“హాయ్‌” మెసేజ్‌ పంపించాడు<br /><br />ఓ పది నిముషాలు చాట్‌చేసిన తరువాత చదివింది బి. టెక్‌, ప్రస్తుతం ఉద్యోగ వేటలో ఉంది, అని<br />తెలుసుకున్నాడు.<br /><br />మనసులో ఏ మూలో కొంచెం అనుమానం ఎవరైనా ఫ్రెండ్‌ తనని ఆట పట్టించేందుకు అమ్మాయిలా చాట్‌ చేస్తున్నాడేమో అని. అందుకే చాలా డీసెంట్‌గా మాట్లాడుతున్నాడు.<br /><br />ఆమె తన గురించి ఏవేవో చెప్పుకుంటూ పోతుంది, నేనెవరో తెలియకుండా తన గురించి ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతుందంటే ఒక వేళ చాటింగ్‌కి కొత్తా లేక బోళా మనిషా? అని ఆలోచించాడు. ఇంతలో ఆమ్మాయి డిస్కనెక్ట్‌ అయినట్లు మెసేజ్‌ రావడం తో ఆమె విషయం మరచి పోయి తన పనిలో నిమగ్నమై పోయాడు వర్మ.<br /><br />మరుసటి రోజు సేం టైం లో ఆమ్మాయి పలకరింపు తో మరల ఆమె గురించి ఆలోచనలో పడ్డాడు.<br />నిన్న ఆమెగురించి చాలా చెప్పింది కాని ఆమె పేరు చెప్పలేదు.<br /><br />”ప్రొఫైల్‌లో ఉన్న పేరు అసలా నకిలీనా ?” అడిగాడు.<br />“అసలు పేరే .” జవాబొచ్చింది<br /><br />మెల్ల గా అవతలి వ్యక్తి వర్మ గురించి అడగడం మొదలైంది. అబద్ధం చెప్పాలనుకుని కూడా పోయేదేమి లేదు కదా అని అన్నీ నిజాలే చెప్పడం మొదలెట్టాడు..<br />అలా మొదలైంది ఆమెతో పరిచయం. ఇప్పుడు సంజన తో చాట్‌చేయడం వర్మ రోజులో భాగమై పోయింది.<br /><br />ఫోనులో మాట్లాడిన తరవాత నమ్మకంగా తెలిసింది ఆమె అమ్మాయేనని. ఇంతవరకు ఒకరినొకరు కలుసుకో లేదు. చూసుకోలేదు. అప్పుడప్పుడూ ఫోనులో మాట్లాడుకోవడం. ఫోటోలు మార్చుకోవడం. వర్మ మాత్రం తన ఫోటో నే పంపించాడు.. కాని అతనికి చిన్న అనుమానం తనకి వచ్చిన ఫొటో లో ఉన్న అమ్మాయితో నేనా రోజూ మాట్లాడేది అని.. ఎలాగైతేనేం మెల్లగా ఇద్దరూ ప్రేమలో పడ్డారు. ఇప్పుడు పెళ్ళిదాక వచ్చారు.<br /><br /><br />******<br /><br /><br /><br />వర్మ తన ప్రేమ విషయం ఫోను చేసి ముందు గా అమ్మతో చెప్పాడు. మొదట్లో బెట్టు చేసినా, తరవాత ఒప్పుకుంది.<br /><br />కల ఫలించ బోతుండడంతో సంజన ఆనందానికి హద్దులు లేవు.<br /><br />వెంటనే ఫోను చేసి శుభవార్తనందించింది. ఇరువైపులా పెద్దల ఫార్మాలిటీస్‌పూర్తి చేసుకుని.లగ్నాలు పెట్టించారు..<br /><br />పెళ్ళి చేసుకోవడానికి ఇండియా బయల్దేరాడు వర్మ.<br /><br />ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో దిగి లగేజ్‌ తీసుకుని బైటకు నడిచాడు. ఎదురుగా ఫోటోలో ఉన్న అమ్మాయిని చూడగానే అతనికి నమ్మకం కుదిరింది.<br /><br />ఇరువైపుల పెద్దల సమక్షంలో పెళ్ళి చాలా గ్రాండ్‌ గా జరిగింది. పెద్దగా కష్ట పడకుండానే వారం రోజుల్లో సంజన కి వీసా రావడంతో.. తిరుగు ప్రయాణం.. ఏమి కావాలో అన్నీ దగ్గరుండి షాపింగ్‌ చేయించాడు.అమెరికా ప్రయాణానికి బయలుదేరారు.<br /><br />వర్మకి ఇప్పుడు చాలా ఆనందంగా ఉంది, ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న తన కల ఫలించినందుకు!<br /><br />************<br /><br />కాలిఫోర్నియా. విమానాశ్రయం. ఇమ్మిగ్రేషన్‌ చెకింగ్‌ ఐపోయింది.<br />“వెల్కం టూ కాలిఫోర్నియా!” చిలిపిగా అన్నాడు వర్మ.ఆమె నుంచి మౌనమే సమాధానం.<br />ఇంతలో దూరంగా తనను రిసీవ్‌ చేసుకోవడానికి వచ్చిన కిరణ్‌ చెయ్యి ఊపుతూ కనిపించాడు.<br />“హాయ్‌ కిరణ్‌!” వర్మ చేయెత్తి విష్‌ చేసాడు అతని వైపుకు నడుస్తూ.<br />“హాయ్‌” ఆనందంతో సంజన వేసిన కేకతో కాళ్ళకి బ్రేక్‌ పడి ఆగిపోయి ఆవైపు చూసాడు వర్మ.ఎవరో తనకి పరిచయం లేని ముఖం నవ్వుతూ కనిపించింది..<br /><br />సంజన వైపు చూసాడు..ఆమెలో ఇంత ఆనందం పెళ్ళైన ఈ పదిహేను రోజుల్లోనూ ఎప్పుడూ చూడలేదతను.<br /><br />అతని చేతిలోని బొకే అందుకుంటూ అతన్ని హత్తుకుంటున్న తన భార్య వంక వింతగా చూసాడు వర్మ.<br />“హి ఈజ్‌ మై ఫ్రెండ్‌ ప్రసాద్‌” పరిచయం చేసింది సంజన.<br />“హై, నైస్‌ టు మీట్‌యు..” హాండ్‌షేక్‌ చేశాడు అతను వర్మతో.<br />“ఓకే వర్మా.. థాంక్‌యూ అండ్‌ గుడ్‌బై.. ఐ యాం గోయింగ్‌విత్‌ ప్రసాద్‌”<br />ఆమె ఏం చెప్పిందో అర్ధమవడానికి కొద్ది క్షణాలు పట్టింది వర్మకు. ఏదో అడగాలని నోరు తెరవ బోయాడు.. కానీ మాట పెగల లేదు.<br /><br /><br />*******<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">ఈ కధ తొలి ప్రచురణ 2002 సంవత్సరం మార్చి నెల </span></span><a href="http://eemaata.com/em/issues/200203/515.html"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">ఈమాట</span></a><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"> . </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-3736145803897101441?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-10947887460650421662008-01-15T08:03:00.000+05:302008-01-15T08:32:08.482+05:30<div align="center"><u><span style="font-size:180%;color:#993390;">సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు</span><br /></u><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R4wfQGXnyhI/AAAAAAAAB68/ejHKkXwr48w/s1600-h/pongal-card2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155530034880432658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R4wfQGXnyhI/AAAAAAAAB68/ejHKkXwr48w/s320/pongal-card2.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">భోగి మంటలు</span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">రంగవళ్లులు…రధం ముగ్గులు </span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">గొబ్బిళ్ళ పాటలు మంగళ స్నానాలు </span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">మామిడాకు తోరణాలు<br />గంగిరెద్దు మేళాలు<br />హరిదాసు కీర్తనలు<br />ధాన్యం తో గాదెలు<br />ఔరౌర గారెలు.. అయ్యారే బూరెలు..<br />నోరూరే అరిసెలు.. ఆరారా పూర్ణాలు<br />కొత్త అల్లుళ్ళు.. కొంటె మరదళ్లు..<br />కోడి పందాలు.. వోణి ల అందాలు<br />ఊరంతా సందళ్లు…<br />కలబోసిన సాంప్రదాయపు </span></div><div align="center"><br /><br /></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">ఈసంక్రాంతి </span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">మీ ఇంట నవ్వుల </span><span style="font-family:verdana;">సంక్రాంతి కావాలని ఆశిస్తూ...<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#993399;">సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు</span></span></div><div align="center"><span style="font-family:Verdana;font-size:180%;color:#993399;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:Verdana;font-size:180%;color:#993399;">~~*~~</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-1094788746065042166?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-8821475422795243432008-01-01T08:17:00.000+05:302008-01-01T08:22:42.569+05:30నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు ..... !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-882147542279524343?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-71155140041263207222007-12-27T22:00:00.000+05:302007-12-27T22:08:31.173+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R3MdoWXnyeI/AAAAAAAAB6M/quBwFyRE1CI/s1600-h/main.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148491378051238370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R3MdoWXnyeI/AAAAAAAAB6M/quBwFyRE1CI/s320/main.jpg" border="0" /></a><br /><div>బంగారు బొమ్మ రావేమే … పందిట్లొ పెళ్ళి జరిగేనే …సన్నాయి మేళగాళ్ళు అద్బుతంగా వాయిస్తున్నారు అమ్మాయి దోసిట్లో కొబ్బరి బోండాం తో తలవొంచుకుని మెల్లగా అడుగులో అడుగువేసుకుంటూ నడుస్తుంటే అమ్మాయికిరువైపులా ఇద్దరు మ్తుౖతెదువులు నడుస్తున్నారు.</div><br /><div>“అమ్మాయిని కొంచం తల ఎత్తమనండమ్మా ” కెమారా లెన్సు అడ్జస్ట్‌చేసుకుంటూ అడిగాడో ఫోటోగ్రాఫర్‌పక్కన నడుస్తున్నావిడతో.ఈ మాటకోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు వెంటనే అమ్మాయి తల కాస్త పైకెత్తి నడక వేగం తగ్గించింది. దగ్గరగా ఉన్న టీవీలో రాకుమారిలా నడుస్తున్న పెళ్లి కూతురు వందనను, ఆమె మొహంలో ఆనందాన్ని రెప్పవేయకుండా చూస్తూవున్నాడు వర్మ</div><br /><div></div><br /><div>************</div><br /><div></div><br /><div>“ఇలా ఎంతసేపని నాకళ్ళల్లోకి చూస్తూ ఉంటావ్‌”</div><div>“తెలియదు ” చూపు మరల్చకుండా సమాధానమిచ్చాడు వర్మ.</div><div>“అబ్బ ఈ టైపు డైలాగులు సినిమాల్లో చూసీ చూసీ బోరుకొట్టిందిగాని వేరె ఏదైనా చెప్పు ” నవ్వుతూ అంది వందన.</div><div>“నిజమే సినిమాల్లో అలా చెపుతుంటే వీడెవడురా బాబు పిచ్చోడిలా ఉన్నాడు అనుకునేవాడిని నేనుకూడా కానీ సినిమాల్లో చెప్పేది నిజమేనని ఇప్పుడు తెలుస్తుంది ”</div><div>“ఇక చాలుగానీ టాపిక్‌ మార్చు …” అని, ఒక్క క్షణమాగి,”ఇంతకీ ఎంతవరకొచ్చింది నీ అమెరికా ప్రయాణం ” అడిగింది వందన.“అమెరికా ప్రయాణమా?!”</div><div>“అవును, అక్కడ మీ అన్నయ్య ఉన్నాడు కదా ”</div><div>“ఉంటే ?!”</div><div>” నువ్వు మీ అన్నయ్య ద్వారా ట్రై చేస్తున్నావని తెలిసి ”</div><div>” అబ్బే అదేం లేదే ? ”</div><div>” ట్రై చేయడం లేదా లేక నీకు వెళ్ళాలని లేదా ? ”</div><div>” వెళ్ళాలను కుంటే సరిపోతుందా, అవకాశం రావాలికదా ? ”</div><div>” అవకాశం దానంతటదిరాదుకదా ” అంది వందన కాస్త దీర్ఘం తీస్తూ</div><div>” ఆవిషయం నాకూ తెలుసు ”</div><div>” మరి మీ అన్నయ్యనడగొచ్చుకదా ?”</div><div>” నీకింతకుముందే ఒకసారి చెప్పినట్లు గుర్తు , టాలెంటు లక్కూ ఉండి ఈరెంటికీ పరిస్థితులు కలిసొస్తే ఎవరైనా ఎక్కడికైనా వెళ్ళగలరు. అంతేగానీ మా అన్నయ్య ఉన్నాడు మీ అక్కయ్య ఉంది వాళ్ళే ఏదో చేసి తీసుకెళ్త్తారులే అనుకుంటే పప్పులో కాలేసినట్లే” అంటూ వందన వైపు చూశాడు. ఆమె వర్మ చెప్పేది వినిపించుకోకుండా, ప్రక్కకు చూస్తోంది.</div><br /><div>” ఏంటి నా పాటికి నేనేదో చెప్పుకుంటూ పోతుంటే నువ్వెక్కడో ఆలోచిస్తున్నావ్‌ ?”</div><div>” ఏమీ లేదు , నా క్లాస్‌ మేట్స్‌ , ఫ్రెండ్సూ అందరూ అమెరికాలోనే ఉన్నారు. వాళ్ళు నేనుకూడా అక్కడికెళ్తే బాగుంటుందంటున్నారు ”</div><div>” నిజమే ఫ్రెండ్స్‌ అందరూ ఒక చోట ఉండాలనుకోవడం సహజం. పోనీ నువ్వు వాళ్ళనే అడగ కూడదూ నీకో నాకో వీసా ఇప్పిస్తారేమో” నవ్వుతూ అన్నాడు వర్మ.“అంతేకానీ నువ్వే మాత్రం ట్రయ్‌చేయవన్నమాట ” సీరియస్‌ గానే అంది వందన.” అలా అని నేననలేదుకదా అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తున్నా అంతే ”“కన్సల్టెంట్ల ద్వారా ఎంతమంది వెళ్ళడంలేదు , నువ్వూ అలా ఎందుకెెళ్ళకూడదు”</div><br /><div>“వెళ్ళొచ్చు , కానీ అలా వెళ్లడంవల్ల లాభం ఏంటి ? ఇక్కడకూడా నేను బాగానే సంపాయిస్తూన్నా , ఉన్న ఉద్యోగాన్ని , కన్న తల్లి దండ్రుల్ని వదిలి ఎక్కడికో వెళ్ళి ఉద్యోగం కోసం వెతుక్కోవాల్సిన అవసరం ఏమొచ్చిందిప్పుడు? ”</div><br /><div>“ఎక్కడ పనిచేస్తున్నాం ఎంత సంపాయిస్తున్నాం అన్నది కాదు సమస్య అమెరికాలో ఉన్నామా? లేదా ? ”</div><br /><div>“సరే నీతో వాదించడం నాకిష్టంలేదు ఉన్నదాన్నొదులుకుని ఎక్కడికో వెళ్ళి ఏ పనిబడితే అదిచేయడం నాకు చేతకానిపని ” చెపుతున్న వర్మ మాటలకడ్డుతగులుతూ“నీ ధ్యాస నీదేకానీ ఇవతల వాళ్ళు ఎందుకు చెపుతున్నారో ఆలోచించవా ?”</div><br /><div>“ఏమాలోచించాలి నీ ఫ్రెండ్స్‌ అమెరికాలో ఉన్నారు నువ్వు కావాలనుకుంటే, మీనాన్న నీకు అమెరికా మొగుడ్ని తేగలడు ” కొంచెం చిరాగ్గా అన్నాడు వర్మ“అంత కోపం తెచ్చుకోకు వరూ…సరే ఆ టాపిక్‌ వదిలేసి ఇక బయల్దేరదామా?”అంది వందన, కూర్చున్న చోటు లోంచి లేస్తూ.</div><br /><div><br />********</div><br /><div><br />కన్యాదాన కార్యక్రమం మొదలయింది వర్మ ముఖం కళావిహీనంగా ఉందిప్రక్కనున్న మిత్రులు జోకులు పేలుస్తున్నారు అవన్నీ తనగురించే అని తెలిసీ ఏమీ చేయలేక మాట్లాడకుండా కూర్చున్నాడు ,‘ రానంటున్నా బలవంతంగా పెళ్ళికి లాక్కొచ్చి నన్నో అయిటం గాడిని చేసి ఎంజాయ్‌చేస్తున్నారు ‘ మనసులో పెళ్ళికొచ్చినందుకు తిట్టుకుంటూ జరిగే తతంగాన్ని చూస్తూ ఫ్రెండ్స్‌తనపై పేల్చుతున్న జోకులువింటూ కూర్చున్నాడు<br />ఆలోచిస్తుంటే ఒకరకంగా ఈ అవకాశం తనే వాళ్ళకిచ్చాడేమో అనిపిస్తుంది ఆఫీసులో పనిచేసే కొలీగ్ని ప్రేమించడమే తాను చేసిన మొదటి తప్పు , కాక మరేంటి సిటీలో ఏ బస్‌స్టాపు దగ్గరనిలుచున్నా గంటకు వందమందికి పైగా కనిపిస్తారు వాళ్ళల్లో ఒకరిని సెలక్ట్‌చేసుకోక ఆఫీసులో ఉన్న పదిమందిలో ఒకరిని ఎంచుకుంటే ఇలానే ఉంటుంది కాకమరేంటి ఉదయంనుండి సాయంత్రంవరకు మనకళ్ళముందే ఉంటుంది , మంచిగా మాట్లాడుతుంది ఆదర్శాలు వల్లిస్తుంది కదాని, మంచమ్మాయే అనుకుని ఎంత పొరపాటు చేశాడో నిదానంగా తెలుసుకున్నాడు. విషయం తెలుసుకునేటప్పటికి మనసు కంట్రోలు తప్పింది. వొద్దనుకున్నా ఆమె గురించే ఆలోచిస్తుంది ఎన్ని విధాలుగా ప్రయత్నించినా మరిచిపోలేకపోతున్నాడు, పెళ్ళికి రాకూడదని బలంగా నిర్ణయించుకుని కూడా పెళ్ళయితే వెంటనే అమెరికా వెళ్ళిపోతుంది ఇకపై కనిపిస్తుందో లేదో అని ముందు రానని బెట్టుచేసినా చివరకు మెల్లగా సర్దుకుని బయలుదేరాడు .</div><br /><div></div><br /><div>వర్మ రూం మేట్‌ కం కొలీగ్‌ కిరణ్‌ “అవున్రా రోజూ ఆఫీసులో పనెగ్గొట్టిమరీ గంటలకొద్దీ మాట్లాడుతూనే వుంటావ్‌. మరలా సాయంత్రం పార్కుకెళ్ళి మాట్లాడుకునేంత ఏముంటుందిరా ?” వ్యంగ్యంగా అడిగితే </div><br /><div>“అదిప్రేమలో పడ్డోడికి తెలుస్తుందమ్మా ” అని ఆకాశంలోకి చూస్తూ సమాధానంచెప్పాడొకప్పుడు , మరిప్పుడు అతనూరుకుంటాడా ! టైం దొరికింది తనదైన స్టయిల్‌లో ఆడుకుంటున్నాడు</div><br /><div></div><br /><div>***********</div><br /><div></div><br /><div>ఇంతలో ఓ పురోహితుడు మంటపం పైనుంచి దిగి ఆడిటోరియంలో అక్షింతలు పంచుతున్నాడు , అనుకోకుండా చేయి చాచాడు వర్మవెంటనే అందుకున్నాడు కిరణ్‌ ” వహ్‌వా …క్యా సీన్‌హై …నువ్వురా నిజమైన ప్రేమికుడివంటే , నిజంగా ఏప్రేమికుడికీ రాని అమోఘమైన అవకాశం నీకొచ్చింది ,వెళ్ళు వెళ్ళి ఆశీర్వదించు ” ఎగతాళిగా అన్నాడు , పక్కనున్న మిత్రులు కిరణ్‌కు వంతపలికారు” రేయ్‌వచ్చినప్పటినుండి చూస్తున్నా నువ్వు కొంచం ఎక్కువ మాట్లాడుతున్నావ్‌ ఎవరైనా వింటే ఏమవుతుందో ఒక్కసారాలోచించు పిచ్చి పిచ్చిగా మాట్లాడకు ” నెమ్మదిగా కోపంతో కూడిన స్వరంతో చెప్పాడు వర్మ .” అంతేరా నిజమంటే ఎవరికైనా నిష్టూరమే! నిన్ను ప్రేమించానని నీతో హాయిగా తిరిగి ఇప్పుడెవరో అమెరికాలో ఉంటున్న వాడు దొరికాడని చేతులో శుభలేఖ పెడితే , తగుదునమ్మా అంటూ పెళ్ళికొచ్చింది చాలక మళ్ళీ ఆశీర్వదించడానికి అక్షింతలు తీసుకోవడం కూడా…” కిరణ్‌ అన్న మాటతో కోపం ముంచుకొచ్చింది.” మీరేకదరా రానంటున్నా వినకుండా వచ్చేదాకా ప్రాణం తీసి ఇప్పుడు ఇష్టం వచ్చినట్లు మాట్లాడుతున్నారు అది నోరా ఇంకేమన్నానా ? ” </div><br /><div>“మేము రమ్మనగానే వచ్చావుగా… మరప్పుడు మేమేమన్నా ఫీలవకూడదమ్మా!” వెటకారంగా అన్నాడు బృందంలోని మరో మిత్రుడు.“చూడరా ” టీవీ లో కనిపిస్తున్న పెళ్ళికూతురుని చూస్తూ “ఆ అమ్మాయెంత సంతోషంగా పెళ్ళిచేసుకుంటోందో! నువ్వూ ఉన్నావ్‌ దేనికి దేబ్రెపు ముఖం పెట్టి నీ ఆస్తులన్నీ హరించుకుపోయినట్లు అలాకూర్చోకపోతే మాతోకలసి ఎప్పటిలానే హాయిగా ఉండొచ్చుకదా! అప్పుడు నీకీ బాధలుండవు , మాకీ కంటశోషా ఉండదు ” అన్నాడు మరో మిత్రుడు తమ మనసులో ఏముందో చెప్పడానికన్నట్లు.” మీకేమిరా మీరెన్నయినా చెపుతారు ఆ బాధేంటో నాకుతెలుసు ” ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్న వర్మ మాటలకడ్డుతగిలాడు కిరణ్‌” కదా మరి ఈ ప్రపంచంలో నువ్వొక్కడివేరా భగ్నప్రేమికుడివి ” పక్కనే ఉన్న వినయ్‌వైపు చూపుతూ “వాడిని చూడు అంతా చేతికొచ్చినవనుకున్న నలభై లక్షలు వాడికి అమెరికాలో ఉద్యోగం పోయిందనగానే చేయి జారిపోయాయే , సొంత మామే తనకూతురినివ్వడానికి ఒప్పుకోకపోతే హాయిగా వొచ్చి ఇక్కడ జాబ్‌వేటలో ఉండి ఎంత ఎంజాయ్‌చేస్తున్నాడో చూడు ” ఒక్కసారి తనగురించి మాట్లాడుకోవడం విని ఈ లోకంలోకొచ్చాడు వినయ్‌” అంతేరా పిలవని పేరంటానికొస్తే ఎవరికైనా అలుసే , ఏదో మీతో పెళ్ళికొస్తే రెండ్రోజులు ఫ్రీ ఫుడ్డు ఫ్రీ మందు దొరికిద్దికదా హాయిగా ఎంజాయ్‌ చెయ్యొచ్చనుకుని నాఖర్చులతో మీ ఫ్రెండ్‌ పెళ్ళికొస్తే నిజంగా చులకనగానే ఉంటుందిరా ” కొంచెం బాధపడుతున్నట్లు ముఖంపెట్టి చెప్పాడు వినయ్‌” నీ యాక్టింగు చూసి ఫీలయిపోయి నీ రిటర్న్‌టికెట్‌ పెట్టుకుంటారనుకుంటున్నావేమో అంతలేదు కొంచెం తగ్గు ” మరో మిత్రుడు చురక వేశాడు.“అవునురా ఈ మధ్య ఎక్కడ పెళ్ళి జరిగినా పెళ్ళికొడుకు అమెరికాలో ఉన్నోడే అయి ఉంటున్నాడు , ఆంధ్రా లో ఉండే వాళ్ళసలు పెళ్ళి చేసుకోవడంలేదా ?” మరో మిత్రుడు తనకొచ్చిన సందేహాన్ని బయటపెట్టాడు“అదీ నిజమేరా ఇండియాలో అదీ ఆంధ్రాలో ఉండే అబ్బాయిలు అమ్మాయిల తల్లి దండ్రులకు కనిపించడంలేదు అమ్మాయిలకేమో టైం పాస్‌కావడానికొక బకరా కావాలికదా అని ఇదిగో ఇలాంటోడినొకడ్ని చూసుకుని తీరా అమెరికా సంబంధం కుదరగానే ఓ శుభలేఖ చేతులోపెట్టి, అదిగో అలా పెళ్ళి పీటల మీద కూర్చుంటున్నారు” అని వర్మ వైపు వందన వైపు చూసి తనకు జరిగిన అవమానాన్ని గుర్తు తెచ్చుకుంటూ చెప్పాడు వినయ్‌<br />ఇంతలో ఆడిటోరియంలో హడావుడి మొదలయింది</div><br /><div><br />*********</div><br /><div><br />భజంత్రీలు చాలా వుత్సాహంగా వాయిస్తున్నారు. పెళ్ళికూతురు , పెళ్ళికొడుక్కి మధ్యన అడ్డుగా ఉంచిన తెర తొలగిపోయింది , అప్పటివరకూ అలా పట్టుకు నిలుచున్న పిల్లలు, చేతులు విదిలించుకుంటూ అక్కడ నిలుచుంటే , అప్పటిదాకా లేనిది ఓ వీడియో గ్రాఫర్‌ కు అడ్డొచ్చారా పిల్లలు మీ పనయిపోయింది ఇక దిగిపోండని కసురుకున్నాడు“అవసరం తీరిపోయాక ఎవరిసంగతైనా యింతే ” కొంచం పైకే అంటూ మంటపం పైనుండి కిందికి దిగారు .ముందుకు వొంగి ఒకరి నెత్తిన ఒకరు జీలకర్రా బెల్లం పెట్టుకుని ఉండిపోయారు పెళ్ళికుమార్తె , పెళ్ళి కుమారుడు ఇదివరకయితే ఎక్కడకూర్చున్న వాళ్లక్కడినుండి చేతిలోని అక్షింతలు జల్లేవాళ్ళూ అవి వాళ్ళ ముందున్నవరుసలోనో లేక ఆముందున్న వరుసలోనో పడేవి కానీ ఇప్పుడలాకాదు ఒక్కొక్కరు లేచి వెళ్ళి మంటపం ఎక్కి ఇద్దరిపైనా అక్షింతలు వేసి ఫోటోకి, వీడియోకీ ఓ ఫోజిచ్చి రావాలి , నెత్తిన పెట్టిన బెల్లం వీడియో లైట్ల వేడికి కరిగి ఇద్దరి ముక్కుమీదగా జారుతూ నోటిదగ్గర ఆగిపోతుంది వచ్చిన ఆహ్వానితులందరూ అలా అక్షింతలు వేయడానికి ఓ గంటపైనే పట్టింది పీటలపైకూర్చున్న ఇద్దరికీ నీరసమొచ్చినంత పనైంది. అక్షింతలు వేసినవాళ్ళు వేసినట్లు ఇక మనమొచ్చినపనైపోయిందని భోజనాలకు బయలుదేరారు . తీరా చూస్తే ఆడిటోరియం మొత్తం మీద ఓ ఇరవై ముప్పై మంది ఉంటారేమో. ఇప్పుడు వాళ్ళలో వర్మ బృందం కూడ ఉంది.</div><br /><div></div><br /><div>********</div><br /><div></div><br /><div>” మీరు వెళ్ళి ఆ గిఫ్ట్‌ ఏదో ఇచ్చి రండి నేనిక్కడే ఉంటా ” చెప్పాడు వర్మ.మిగిలిన నలుగురూ గిఫ్ట్‌ ఇవ్వడానికి బయలుదేరారు.ఫ్రెండ్స్‌ గిఫ్ట్‌ ఇచ్చి విషెస్‌ చెపుతుంటే, వందనకు వర్మ గుర్తొచ్చాడుఆమె కళ్ళు అతని కోసం వెతుకుతూ వర్మ ఉన్నచోట ఆగిపోయాయి అతన్నలా చూడగానే ఆమె తడబడింది ఆత్మ విమర్శ చేసుకుంది , “చేసింది తప్పే కానీ దానివల్ల నేను కోరుకున్న సుఖాలు… భోగభాగ్యాలు అనుభవించబోతున్నప్పుడు ఆ తప్పుగురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరంలేదు” తనను తాను సమాధానపరచుకుంది</div><br /><div></div><br /><div>*********</div><br /><div></div><br /><div>నూతన దంపతులకు అరుంధతిని చూపిస్తూ ఏవో మంత్రాలు చదువుతున్నాడు పురోహితుడు వర్మ దృష్టి అటుపడింది.“ఒరే నువ్వు తప్పుమాట్లాడుతున్నావ్‌. నువ్వు, వినయ్‌, నేమైనా అంటే వీడు ఫీలవుతాడు ” అంటూ వర్మ నుద్దేశించి చెప్పాడు కిరణ్‌చటుక్కున చూశాడు వర్మ.“అరే ఆ అమ్మాయికి పెళ్ళికూడా అయిపోయింద.ి ఇక నన్నేమనీ లాభంలేదు. మీ కంఠ శోష తప్పితే ఒరిగేదేమీలేదు అనవసరంగా నాగురించి ఆలోచించి మీటైం వేస్ట్‌చేసుకోకుండా పదండి తిని బయలుదేరదాం ”భోజనాలు చేసి లాడ్జికి బయలుదేరారుఅమ్మాయిల మనసు చాలా సున్నితమైందని పత్రికల్లోనూ సినిమాల్లోనూ చూసినప్పుడు నిజమే అనుకునేవాడు కానీ అదంతా పచ్చి అబద్ధమని యిప్పుడు తెలుసుకున్నాడు ఆమె హాయిగా పెళ్ళిచేసుకుంటే నేనెందుకు బాధ పడాలి ? తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు వర్మ. నిజమే అవసరం లేదనిపించింది జ్ఞానోదయమయింది వర్మకుఏదో కామెంట్‌ చేద్దామన్నట్లు వర్మవైపు తిరిగాడు కిరణ్‌ . వర్మ ముఖంలో ఏమాత్రం బాధ కనిపించకపోవడంతో ఆశ్చర్యపోయి “ఏందిరా నీలో ఇంతమార్పు , ఇప్పటిదాకా వెధవ ముఖమేసుకుని కూర్చుని ఇంతలోనే మామూలుగా అయిపోయావు?” ప్రశ్నించాడు.” అంటే మీ ఉద్దేశం ఏందిరా , ఆమెకు వేరెవరితోనో పెళ్ళయిందని నేను దేవదాసులా తయారవ్వాలనా … అంతవసరం నాకులేదు నేనేమీ పిచ్చోడినికాదు, ఈ కాలం అమ్మాయిని మరీ అంత గాఢంగా ప్రేమించడానికి , ఆమెలేనిదే నేనూ లేనని పిచ్చోడిలా తయారవడానికి! జస్ట్‌ ప్రేమించా అంతే ! చివరి క్షణం వరకూ ఎదురుచూశా సినిమాల్లో లాగా ఎవరో ఒకరొచ్చి ‘ఆపండి పెళ్ళి’ అంటారేమో అని. కానీ అలా సినిమాల్లో మాత్రమే జరుగుతుందని ఇప్పుడే గుర్తొచ్చింది జరిగినదానిలో నాకొచ్చిన నష్టం ఏమీలేదు. ఆమెతో తిరిగినప్పుడు వేష్టయిన పెట్రోలు తప్ప . అయినా అన్నీ మనచేతుల్లో ఉంటే మనమీ భూమ్మీద నిలుస్తామా చెప్పు ప్రేమించిన ప్రతి ఒక్కరూ పెళ్ళిచేసుకోవాలనిలేదు. అలా అని పెళ్ళిచేసుకున్న వ్యక్తితోనే కలసుండాలనీలేదు ఏది జరిగినా మనమంచికోసమే అనుకుని లయిట్‌గా తీసుకోవాలమ్మా” అంటూ ‘మళ్లీ ఈ టైపు డబ్బున్న అమ్మాయి ఎక్కడదొరుకుతుందో ‘ మనసులో ఆలోచిస్తూ ముందుకు కదిలాడు. </div><div></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-7115514004126320722?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-8799108087163263762007-12-26T09:00:00.000+05:302007-12-26T08:53:33.667+05:30సోమారమొచ్చిందంటే నాకు తిప్పలు మొదలయినట్టే. ఆ అస్సైను మెంటూ ఈ అస్సైనుమెంటు అంటూ దుంపతెంచుతారు అయ్యోర్లు అందులో ప్రభాకరయ్యోరి దగ్గర యవ్వారం మరీ దారుణంగా వుంటాది అస్సైను మెంటు రాయనోల్లను లైనులో నిలబెట్టి ఒక్కొక్కడి తొడపట్టుకున్నాడంటే ఒకపట్టాన వొదిలిపెట్టడు. తొడ ఎర్రగా కంది వాడు పెద్దగా గగ్గోలుపెట్టి ఏడిస్తే అప్పుడు కాని వదలడు<br /><br />ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి చదువు చెప్పే ఇషయంలో కూడా ఈ అయ్యోరే ఫస్టు. ఒకటికి రెండుసార్లు చెప్పి అందరికీ అర్ధమయిందంటేనే పక్కపేరాకెల్తాడు. ఈ మధ్య నాక్కూడ ఇంగ్లీషు పాటాలర్ధమవుతున్నాయంటే అది అయ్యవారి గొప్పతనమే.<br /><br />పోయిన సోమారం నేను అస్సైను మెంటు రాయలా<br /><br />పోయినసోమారమేకాదు ఇప్పటివరకూ ఏ సోమారమూ నేను అస్సైనుమెంటు రాయలా .<br />కారణమేమంటే నేను ఈ క్లాసు లీడరును. లీడరు పని చేపించాలేకానీ చెయ్యకూడదుకదా మరి అందుకే నేను రాయను అందరు అయ్యవార్లు నన్ను చూసీ చూడనట్లు పోతారు కాని ప్రభాకరయ్యోరు మాత్రం నన్నోపట్టాన ఒదలడు ఈ అయ్యోరికి నేనంటే కొచం కొంచంకాదు ఎక్కువే కోపం ఎందుకంటె క్లాసులో నేను చేసే అల్లరటువంటిది క్లాసులోనేకాదు మా ఇంటిచుట్టుపక్కలాడాల్లు నన్నుచిత్తనాపోడంటారంటే నేనేలెవల్లో అల్లరిచేస్తానో ఊహించుకోవచ్చు ప్రభాకరయ్యోరు పోయినవారం పెట్టిన తొడపాసం గుర్తు ఇంకా చెరిగిపోకముందే మల్లీ సోమారమొచ్చింది , ఈసారి రెండో తొడచూపించాలి<br /><br />ఉండేది వారానికొక ఆదివారం ఆరోజుకూడా ఆడుకోకుండా హోం వర్కని ఆవర్కని ఈ వర్కని చెపితే మరి నేనాడుకునేదెప్పుడు ? అందుకే ఈ అస్సైనుమేంట్ల గొడవ నాకు సోమారం క్లాసుకురాగానే గుర్తొచ్చిద్ది పొద్దున్నే ఫస్టు పీరియడు ఇంగ్లీషు. పిలకాయలందరూ అస్సైనుమెంట్‌నోటు పుస్తకాలు తెచ్చి బల్లమీద పెట్టగానే నాకు గుర్తొస్తది ఇవ్వాల కూడా అదే జరిగింది , అందరూ పుస్తకాలు బల్లమీద పెట్టారా లేదాని ఒకటికి రెండుసార్లడిగి అందరూ పెట్టారని నమ్మకంకుదరగానే అన్నీ పుస్తకాలు తీసుకుని ఒక ఆర్డరులో పెట్టడం మొదలెట్టా. క్లాసుకు వొచ్చిన ముప్పై నాలుగురిలో ముప్పైమూడు పుస్తకాలు టేబులుమీదకొచ్చాయి ఒకపుస్తకంమాత్రం సంచిలో నక్కింది ఇవ్వాల నాకు తోడెవరూ లేకపోవడంతో భయం మొదలయింది ఎంతసేపు తొడపాశం పెడతాడో అని, కొంచం సేపు ఆలోచించి పుస్తకాలన్నీ రాంబాబుగాడికిచ్చి చెప్పా<br /><br />లెక్కెట్టుకోరేయ్‌మొత్తం ముప్పైమూడు రాంబాబుగాడి ముఖంలో చెప్పలేనంత ఆనందం మొదటిసారి సెకండు లీడరుకు లీడరుగిరి వచ్చిందన్న ఆనందంతో అస్సైనుమెంటు పుస్తకాలన్నీ సంకలో పెట్టుక్కూర్చున్నాడు అయ్యోరికోసం ఎదురుచూస్తూ<br /><br />ప్రభాకరయ్యోరు రాగానే నాకోసమన్నట్లు నేనెప్పుడూ కూర్చునేకాడ చూసి అక్కడకని పించకపోయేటప్పటికి ఒక్కసారి క్లాసంతా కలియచూసి నేను కనపడగానే రాశావా అన్నట్లు కళ్ళెగరేశాడు దొంగలాగ తలకాయొంచుకుని లేచి నిలబడ్డా “పుస్తకాలు టేబులుమీదపెట్టు ” చెప్పాడు , రాంబాబుగాడు గబుక్కునలేచి సంకలో పుస్తకాలన్నీ టేబులుమీదపెట్టి “ఇయ్యాల నేనే లీడరు సారు వాడికొంట్లో బాగోలేదంట ” ఈ చివరిముక్క వాడు కలిపించుకున్నదే చెప్పి కూర్చున్నాడు “ఏమయిందిరా …..” అడిగాడు సారు“కడుపులో నెప్పిగా ఉంది సారు ” అని కడుపుపట్టుకుని మరీ చెప్పా“నాకు తెలుసాకడుపునెప్పెందుకొచ్చిందో ” అని అస్సైనుమెంటు రాయని వాల్లునిలబడమని చెప్పి ఒక్కొక్కరిని పిలిచి అస్సైనుమెంట్‌చూడడం మొదలుపెట్టాడు.<br /><br />నేను జరగబోయే తతంగాన్నూహించుకుంటూకిస్‌కిస్‌ మని నవ్వుకుంటూ ఎనకలైనులో నిలబడ్డా అన్నీ చూడడం అయిపోయింది కానీ రాంబాబుగాడి పుస్తకంమాత్రం లేదక్కడ “ఏరా లీడరనగానే నీకూకొమ్ములొచ్చినయ్యా ఎప్పుడూరాసేవాడివి ఏమయ్యిందినీకివ్వాల” అని కుర్చీలోనుండి లేచాడు“నేను రాశానుసార్‌నాపుస్తకం అక్కడేపెట్టా ” నమ్మకంగా చెప్పి ఒకసారి“పుస్తకమక్కడపెట్టానుకదరా “అన్నట్లు నాకేసి చూశాడు. నేను మూతికి చెయ్యడ్డంపెట్టుకుని ఏమీ తెలియని అమాయక చక్రవర్తిలా ముఖంపెట్టి దీనంగా వాడివైపుచూశా<br /><br />“ఇక్కడపెడితే నేనేమన్నా దాచానా నీపుస్తకాన్ని , అస్సైనుమెంటు రాయకపోగా రాశానని అబద్దాలుకూడానా లే నిలబడు గాడిదా” అయ్యోరు పెద్దగా అరిచాడు రాంబాబుగాడు చేసేదేమీలేక బిక్కమొఖమేసుకుని నిలబడ్డాడు“ఇద్దరూ ఇట్రాండిరా” పిలిచాడు. తొడమీద రుద్దుకుంటూ ముందుకు కదిలా“ఎందుకురాయలేదురా ” ప్రశ్నించాడు“నిన్నంతా కడుపులోనొప్పిసార్‌, అదింకాతగ్గలేదు ” వేరే ఏ అయ్యోరయినా నేచెప్పినపద్దతి చూసి రెస్టుతీసుకోమని ఇంటికి పంపించేవోరు ఈనమాత్రం నన్ను కాచి వడపోసినోడయ్యా “నీ జిత్తులమారి ఎత్తులు నాకుతెలుసుగానీ రాముందుకు ” తొడపాశం పెట్టడానికి చేయిముందుకు చాచాడు చేయిముందుకొస్తూ ఉంది తొడదగ్గరకొచ్చింది పట్టుకోబోతున్నాడు, క్లాసురూము పెంకులెగిరిపోయేలా పెద్దగా అరిచా అప్పుడుచూసా సారింకా నాతొడపట్టుకోలేదన్నది ఇకచూడు పిల్లకాయలు ఒకటే నవ్వు , అమ్మాయిలయితే పొట్టపట్టుకుని మరీ పెద్దగా నవ్వుతున్నారు ఒక్కసారి వెనక్కితిరిగి తరగతి మొత్తాన్నలా చూడడంతో నాక్కూడా నవ్వొచ్చింది, నాతోపాటు పక్కనున్న రాంబాబుగాడు కూడా ఇరగబడినవ్వడం సారుకు కోపం తెప్పించినట్టుంది “మీపనిట్టకాదు “అని చుట్టూచూసి అందుబాటులో ఏమీలేకపోయేసరికి “నెక్స్టు పీరియడేంది”అమ్మాయిలవైపు తిరిగి అడిగాడు”యన్‌యెస్‌సార్‌” టపీమని చెప్పా .సీరియస్‌గా నావైపు చూసి , ఆపక్కగా పోతున్న వాచ్‌మాను రంగయ్యను పిలిచి“వీల్లిద్దర్ని తీసుకుపోయి ఆ స్టోర్రూంలో పడెయ్‌ వొంటేలు బెళ్ళయిపోయాక మళ్ళీ తాలం తీయ్‌” సీరియస్సుగా పేసుపెట్టి చెప్పాడు ఒక్కసారిగా క్లాసంతా సైలెంటయిపోయారు “ఇంకెప్పుడయినా అస్సైనుమెంటురాయకపోతే ఎవరిగతయినా ఇదే! వీల్లిద్దరినీ తీసుకుపో “మల్లీ చెప్పాడు రంగయ్యకు , రంగయ్య “ఆ రండి ” అనగానే పిలకాయలంతా అప్పుడెప్పుడో ఎండాకాలం శలవుల్లో చింత తోపులో పేకాడేటోల్లను పోలీసోల్లు పట్టుకెల్లినప్పుడు చూసినట్లు చూస్తూ ఉన్నారు మావైపు నాకయితే మస్తు ఖుషీగుంది అక్కడ ఎంచగ్గా శెనగపప్పులు, బెల్లం, ఏడిచెనక్కాయపప్పు అన్నీ ఉంటాయ్‌ నారొట్టెవిరిగి నేతిలో పడింది అనుకుని‘ఇంకెప్పుడూ అస్సైనుమెంటు రాసే పనిలా’ మనసులో అనుకుంటూ రాంబాబుగాడివైపు చూశా బిక్కముఖమేసుకు నడుస్తున్నాడు నావెనకాలె.<br /><div align="center"><br />****</div><br />రంగయ్య స్టోర్రూము తాళం తీసి మమ్మల్ని గదిలోపెట్టి బయట గడిపెట్టి మల్లీ తాళం పెట్టి వెల్లిపోయాడు లోపలంతా చీకటిగా ఉంది మెల్లగా లైటు స్విచ్చు వెతికి లైటేశా , రాంబాబుగాడు ఏడుపులంకించుకున్నాడు “ఎందుకురా ఏడుస్తున్నావ్‌” వాడినడిగా ” నా అస్సైనుమెంటుపుస్తకం పోయింది, మాయమ్మ తన్నుద్ది ” ఏడుస్తూనే చెప్పాడు “సరే ఏడు ఎక్కువేడిత్తే మీయమ్మతన్నదు ” అని అప్పుడుచూసా ఇంతకముందు గోనిసంచులున్న కాడా ఇప్పుడు ఇనపడబ్బాలుండి వాటికి తాటికాయంత తాలాలేసున్నయ్యి వోరి వీల్ల దుంపతెగ అందుకే కావొచ్చు కొత్త శిక్ష జంకులేకుండా అమలు జరిపాడు , అయినా వార్డెను తెలివి మీరిపోయాడు అనుకుని ఈ గంటఏమి చేయాలా అని ఆలోచిస్తుంటే ఎదురుగ్గా ఒకపక్క ఓ నాలుగైదు బియ్యపు గోతాలు రెండోపక్క ఓ కందిపప్పుగోతం కనిపించాయి, చూడగానే నాకు చిత్రమయిన ఆలోచనొచ్చింది వెంటనే కష్టపడి ఆ బియ్యపు గోతాన్నీ ఈ కందిపప్పుగోతాన్ని దొర్లించి మధ్యలో కూర్చుని ఆ రెంటినీ కలిపే పనిలో ఉండిపోయా మధ్యమధ్యలో బియ్యంకందిపప్పు తింటూ నాపని నేను చేసుకుపోతూ ఇంతకీ రాంబాబుగాడేం చేస్తున్నాడాని వాడివైపుచూసా వాడెప్పుడుఏడుపాపాడొగాని ఓ మూల కూర్చుని నేను చేసేపని చూస్తూ నవ్వుకుంటున్నాడు ఇంతలో స్టోరు తలుపు తెరుస్తున్న చప్పిడవడంతో గబుక్కున లేచి లైటాపి రాంబాబుగాడి పక్కన కూర్చున్నా , రంగయ్య తలుపుతీసి మమ్మల్నిద్దరినీ బయటకురమ్మని మళ్ళీ తలుపు తాలంపెట్టాడు<br /><br />****<br /><br />మూడో పీరియడు జరుగుతుంది , హెడ్డుమాష్టరు వార్డెను రంగయ్య ముగ్గురూ కట్టకట్టుకుని మా క్లాసు వైపురావడం చూసి నానిక్కరులో ఉచ్చ పడ్డయ్‌క్లాసుదగ్గరకొచ్చి నన్నూ, రాంబాబుగాడిని బయటకుపిలిచి బియ్యం కందిపప్పు కలిపిందెవర్రా వార్డెను గుడ్లు మిటకరించిమరీ అడిగాడు మాములుగానే ఆయన్నిచూత్తే నాకు బయ్యం ఆయన మొఖమలాపెట్టి అడగడంతో సరెండరయిపోయా, ఇకచూడు పక్కనే ఉన్న అవ్వాయ్‌సువ్వాయ్‌బెత్తంతో వార్డెను ఉతుకుతుంటే నాసామిరంగా నేనేసిన చిందులు చిందులుకాదు , మధ్యలో హెడ్డుమాస్టరుగారు కలగజేసుకుని రేయ్‌పో పోయి ఒంటికాలుమీద గ్రౌండులో నిలబడు నేను మళ్ళీ చెప్పేదాక కదలొద్దు అని ఆర్డరేసి రామయ్యా వీడిసంగతిచూడు అని తనదారిన వెళ్ళిపోయాడు గ్రౌండు మధ్యలో వొంటికాలుమీద నిల్చున్నా , అలా నిలబడడం నాకు మంచిగా అనిపించింది మా ఇంట్లో శ్రీకృష్ణ పరమాత్ముడు పామ్మీదనిలబడి నాట్యం చేస్తున్నట్లుంది నావాలకం మెల్ల మెల్లగా పైనా కిందా కాలడం మొదలెట్టింది ఎండకి ఒల్లంతా చెమటలుపడుతున్నాయ్‌ ఇంతకీ నన్నిలా నిలబెట్టిన సంగతి హెడ్డుమాష్టరుగారికి గుర్తుందో లేదో అనుమానంరాగానే నన్నే గమనిస్తూ తనపని చేసుకుంటున్న రంగయ్యను “ఓ …. రంగయ్యో హెడ్డుమాష్టరుగారినడుగు నేనిలా ఎంతసేపు నిలబడాలో ?” పెద్దగా అరిచా, “ఈ పీరియడయ్యేంతవరకు ” చెప్పి తనపని చేసుకుంటున్నాడు రంగయ్య.<br /><br />పీరియడవడానికింకో అరగంటపైనే పడుతుంది అప్పటిదాకా ఇలా ఎండలో ఒంటికాలుమీదనిలబడడం కష్టమవుతుందేమో నీరసమొచ్చి పడిపోతానేమో అనుమానంరాగానే అయిడియాకూడా వొచ్చింది<br />నాచుట్టూ అయ్యోర్లు, పిలకాయలు చేరారు వార్డెను నాముఖాన నీల్లు చల్లి నన్ను భుజానేసుకుని తీసుకెల్లి హెడ్డుమాస్టరు రూములో మెత్తటిసోఫాలో పడుకోబెట్టి నాకు గోళీ సోడా తాగించాడు నాకయితే అయ్యోర్లు పడుతున్న హైరానాచూచి నవ్వొచ్చింది గబుక్కున నవ్వితే తంతారని బయమేస్తుంది ఇలా ఎంతసేపుండాలో తెలియడంలేదు ఎప్పుడులేవాలో అర్ధమవడంలేదుతలకాయాలాడేసి పడుకుని పెదాలు గట్టిగా బిగబట్టి లోపల్లోపల నవ్వుకుంటున్నా హెడ్డు మాస్టరు గారైతే కాలుకాలిని పిల్లిలాగా అటూ ఇటూ తెగ తిరిగేస్తున్నాడు , కళ్ళుతెరవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లు కొంచం తెరిచి చూసి మల్లీ కళ్ళుమూసుకుంటున్నా అయ్యోర్లందరూ నాకు సేవలు చేసుకుంటున్నారు ప్రభాకరయ్యోరయితే ఒక పుస్తకం తీసుకుని నాతలకాడ నిలబడి విసురుతున్నాడు రాజ భోగం ఎంతమంది పిలకాయలకీ అవకాశం దొరుకుద్ది ఎక్కువసేపయితే కనుక్కుంటారేమో అని మెల్లగా కళ్ళుతెరిచి ఏమీ తెలియనట్లు అమాయకంగా ముఖంపెట్టి “ఏమయింది ?” అడిగా“ఏమీ కాలేదమ్మా ఎండలో ఉండడంవల్ల కళ్ళుతిరిగి పడిపోయావంతే” అని పక్కనే ఉన్న రాంబాబును చూస్తూ ఒరే వీడిని తీసుకుపోయి ఇంటిదగ్గర వొదిలిపెట్టు చెప్పాడు హెడ్డుమాస్టారు ” హమ్మయ్యా నా ప్లాను ఫలించింది ” మనసులో అనుకుని మెల్లగా లేచి క్లాసువైపు వెల్లబోతే అప్పటికే నా పుస్తకాలసంచీ తీసుకుని రడిగా ఉన్న రాంబాబు “ఇవిగోరా నీపుస్తకాలు నేను తెస్తాలే పా ” అని నాకు బంట్రోతులా నాఎనకాల పుస్తకాల సంచీ తో బయలుదేరాడు, స్కూలు గేటుదాటగానే సంచీ తీసుకుని దాన్లోనుండి రాంబాబుగాడి అస్సైనుమెంటు పుస్తకం తీసిచ్చా ఆ సమయంలో వాడు చూసిన చూపుకు ఇంకొకడయితే నిజంగా భస్మమయిపోయేవాడు ,” అరే ఏమనుకోకురా సారు నాఒక్కడికే తొడపాసంపెడతాడని తోడుగా నీపుస్తకాన్ని నాసంచీలోపెట్టా “నవ్వుతూ చెప్పి “ఇక నువ్వు క్లాసుకుపో నేనింటికెల్తా “చెప్పా, అంతకోపంలోకూడా “మల్లీ నువ్వుపడిపోతావేమోరా ” అమాయకంగా అడిగాడు “మళ్ళీ సారెప్పుడన్నా ఎండలో నిలబెడితే తప్ప నేను పడిపోనురా ” నవ్వుతూ చెప్పి సంచీ సంకకు తగిలించుకుని బుయ్యని పరిగెత్తా ఇంటికికాదు చెట్టుకింద గోలీలాటకి .....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-879910808716326376?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-83655378050372666812007-12-15T08:18:00.000+05:302007-12-15T08:19:06.695+05:30“మీకేమన్నా పిచ్చి పట్టిందా ఏమిటి, ఎక్కడో అమెరికాలో ఉన్న కన్న కూతురి మీద దావా వేస్తామంటారు?” నిర్ఘాంతపోతూ అన్నది లక్ష్మి.<br />“పిచ్చిదానా! నేను ఇప్పుడున్నంత మానసికారోగ్యంతో ఇంకెప్పుడూ లేను. ఇన్నేళ్ళ నా లా ప్రాక్టీసుకి ఇప్పుడే నిజమైన సాఫల్యం.” అన్నాడు శేషగిరి రావు దృఢంగా.<br />“ఇదెప్పుడైనా ఎక్కడైనా విన్నామా? తల్లిదండ్రుల మీద కోర్టుకెళ్ళే పిల్లలు ఎక్కడన్నా ఉండొచ్చు గాని, పిల్లల మీద తల్లిదండ్రులు దావా వెయ్యటమేమిటి?”“అదుగో, ఇప్పుడు నువ్వన్నట్లు తల్లిదండ్రులంటే పిల్లలు ఏం చేసినా కిక్కురు మనకుండా పడుండే వాళ్ళని అందరూ అనుకోవడం వల్లనే వాళ్ళు ఇష్టం వచ్చినట్లు చేస్తున్నారు.”<br />“ఇలా చేస్తే అమ్మాయీ, అల్లుడూ మళ్ళీ మనతో మాట్లాడుతారా? బంధువులు మనల్ని పలకరిస్తారా?”<br />“ఏ మాత్రం బుద్ధున్న వాళ్ళైనా మనం ఎందుకు ఈ పని చేస్తున్నామో అర్థం చేసుకుని, వాళ్ళు చెయ్యలేకపోయినది మనం చేస్తున్నందుకు చాటుగా నైనా సంతోషిస్తారు. ఇక అర్థం చేసుకోని వాళ్ళంటావా, వాళ్ళు పలకరించకపోతే మనకు అదే పదివేలు!”<br />“మీదో చాదస్తం!”<br />“చాదస్తం కాదు, నువ్వే గుర్తు తెచ్చుకో, నీ గారాల కూతురు నీకు చేసిన మర్యాద ఏమిటో!”<br /><div align="center"><br />*****</div><br />” హలో అమ్మా నేను సంధ్యను…”<br />ఎక్కడో దూరాన ఉన్న కూతురు అప్పుడప్పుడూ ఫోను చేసి పలకరిస్తుంది, ఆ పిలుపుకోసమే ఎదురుచూసే తల్లి మనసు మరుక్షణం పులకరించి పోతుంది.ఒక్క క్షణం ఏమి మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదామెకు.<br />ఎప్పటిలాగానే మనసు పొరల్లో అప్పటివరకూ దాగివున్న ఐదక్షరాలు “బాగున్నావామ్మా…” అంటూ తనకు తెలియకుండానే బయటికొచ్చాయి.<br />“బాగానే ఉన్నా…నీకో శుభవార్త చెపుదామని ఫోను చేశా….”<br />“ఏందమ్మా మీరు ఇక్కడికి వస్తున్నారా….?” కూతుర్ని చూసి రెండేళ్లైంది. అనుక్షణం అమ్మాయిని చూడాలని మనసు తపిస్తుంది.<br />“లేదమ్మా……..” చిగురాకుపై ఎర్రని సూర్యకిరణం పడినట్లయింది.<br />“మరింకేమిటే ఆ శుభవార్త ” అని కొంచం ఆగి “నెల తప్పావా ? ” ఆనందంతో కూడిన స్వరంతో అడిగిందిఅవతలవైపు కొద్ది క్షణాల నిశ్శబ్దం తరువాత లోగొంతుతో “ఊ …” అని వినిపించింది.<br /><br />తనబిడ్డ ఇంకో బిడ్డకు తల్లి కాబోతుందన్న వార్త లోని ఆనందంఈ టైం లో బిడ్డని చూడలేక పోతున్నానే అన్న బాధరెండూ కలిసి ఆమె నోట మాట పెగలలేదొక క్షణం.<br />కళ్ళవెంట రాలుతున్న కన్నీటిని కొనగోట తుడుస్తూ, కిందిపెదవిని పంటితో నొక్కిపట్టి ఆపుకుంటూ “పిచ్చిపిల్లా ఈ మాట చెప్పడానికెందుకే సిగ్గుపడతావ్‌ ఎన్నోనెల ” ప్రశ్నించింది తల్లి.<br />కొద్ది సేపు కూతురితో మాట్లాడి ఫోను పెట్టేసింది లక్ష్మి భర్తకు ఈ విషయం ఎలా చేరవేయాలా అని ఆలోచిస్తుండగానే రానే వచ్చాడు శేషగిరిరావ్‌ అతన్ని అల్లంతదూరంలో చూస్తూనే ఎదురెళ్లి శుభవార్త చెవిన వేసింది.<br /><br />నిన్నకాక మొన్న అయినట్లుంది అమ్మాయి పెళ్ళి,<br />అమ్మాయి డిగ్రీ పరీక్షలు రాసి రిజల్స్ట్‌ కోసం ఎదురుచూస్తుంటే, అల్లుడిని వెతికే పనిలో పడ్డారు అమ్మా నాన్న. పరీక్ష అయితే ఫెయిలైంది కాని , అమ్మాయికి పెళ్ళి కళ వచ్చేసింది.<br />అమెరికా సంబంధం, అబ్బాయి బుద్ధిమంతుడు, కట్న కానుకల పై అబ్బాయిగాని అతని తల్లి దండ్రులు పెద్దగా మక్కువ చూపకపోవడం తో వెంటనే నిశ్చితార్ధం జరిగిపోయింది.<br />పది రోజుల్లో పెళ్ళి, తరువాత పదిహేను రోజుల్లో అమెరికా ప్రయాణం అనగానే ఈ పెళ్ళి నాకొద్దు మొర్రో అని మారాం చేయడం మొదలెట్టింది, పెళ్ళి అనే పేరుతో నన్ను మీనుండి ఎక్కడికో పంపేయాలని చూస్తున్నారని తల్లి ఒడిలో తలవాల్చి బోరుమంది.<br />అమ్మాయిని పెళ్ళికి ఒప్పించేటప్పటి కి ఇద్దరికి తల ప్రాణం తోకకొచ్చినంత పనైంది. ఒక్కగానొక్క కూతురి పెళ్ళి. ఖర్చు విషయంలో ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా ఘనంగా పెళ్ళి తతంగం పూర్తి చేశారు.<br />గుండెనిండా భారంతో పుట్టిపెరిగిన ఊరుని, తనతో ఆడుకున్న స్నేహితులని , తననిన్నాళ్లూ కంటికి రెప్పలా కాపాడుతూ తనకు కావాల్సినవి అందిస్తూ వచ్చిన తల్లి దండ్రులనీ ఒదిలి తెలియని సుదూర ప్రాంతానికి వెళ్తున్నందుకు కుమిలి కుమిలి ఏడ్చింది.<br /><div align="center"><br />*****</div><br />ఇప్పుడా ఇంట్లో ఇద్దరే , ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకుంటూ కాలం గడుపుతున్నారు.<br />వెళ్లిన కొత్తల్లో వారానికి రెండుసార్లు ఫోను చేసేది, తరువాత మెల్లగా ఫోను కు ఫోనుకు మధ్య వ్యవధి పెరుగుతూ ఇప్పుడది ఏ రెండునెల్ల కొకసారో అయింది.<br /><br /><div align="center">*****</div><br />నెల తరువాత మళ్లీ కూతురు దగ్గరనుండి ఫోనొచ్చింది<br />“అమ్మా నా డెలివరీ టైంలో ఎవరో ఒకరు తోడుంటే మంచిది కదా…. అందుకు నువ్విక్కడికి రావడానికేర్పాట్లు చేస్తానంటున్నాడు మీ అల్లుడు”<br />లక్ష్మి షాక్‌ తిన్నట్లు “నేనా…..?” ప్రశ్నించింది.<br />“అవును. నాకుకూడా నిన్ను చూడాలని ఉంది……నేనే ఇండియాకు రావచ్చు కాని అలా చేయడంవల్ల చాలా నష్టాలున్నాయి అందుకే నువ్విక్కడికొస్తే బాగుంటుందని ” ఏదో చెప్పబోతున్న సంధ్యను మధ్యలోనే ఆపి “అదేందమ్మా నువ్విక్కడికి రావడంవల్ల నష్టం ఎవరికుంటుంది ?” ప్రశ్నించింది.<br />“నష్టమంటే నష్టంకాదు కానీ “చెప్పాలా వద్దా అని ఒక్క క్షణం ఆలోచించుకుని మళ్లీ మొదలెట్టింది “బిడ్డ ఇక్కడ పుడితే ఆటోమేటిగ్గా అమెరికన్‌ సిటిజన్‌ షిప్‌ వస్తుంది”<br />“చిటిజన్‌ చిప్పా అదేంటే ?” అడిగింది లక్ష్మి “చిటిజన్‌ చిప్ప కాదమ్మా సిటిజన్‌ షిప్పు అంటే పుట్టే బిడ్డకు అమెరికా పౌరసత్వం వస్తుంది ”<br />“నువ్వు పుట్టిన దేశంలో నీబిడ్డ పుట్టకూడదనుకుంటున్నావా ? ” ప్రశ్నించింది. అనుకోని ప్రశ్న ఎదురవడంతో ఒక్క క్షణం తొట్రుపడింది సంధ్య. ఏం మాట్లాడాలో అర్ధంకాక మౌనంగా ఉండిపోయింది.<br />“ఏంటమ్మా మాట్లాడవు”<br />“అదికాదమ్మా ఇప్పుడు నేనక్కడికొస్తే ఆ వాతావరణం నాకు సరిపడకపోవచ్చు” సణుగుతున్నట్లు చెప్పింది సంధ్య.<br />“నువ్వు పుట్టిపెరిగిన వాతావరణం నీకు సరిపడక పోవడమేంది ” అని వెంటనే ” అయినా ఇరవై ఏళ్లపాటు నువ్వున్న వాతావరణం ఇప్పుడు నీకు సరిపడదా ” నవ్వుతూ అడిగింది<br />“నాన్నున్నాడా? “అడిగింది సంధ్య.<br />“ఇప్పుడే బయటకు వెళ్లాడు ”<br />“అమ్మా నీకో విషయం చెప్పడం మరిచిపోయా మా ఆడపడుచు శాంతి వాళ్లు మేముండే దగ్గర్లోనే ఉంటున్నారు ” అని అక్కడ వాళ్ల విషయాలు చెపుతూ ఉంటే ఊ కొడుతూ ఉంది , కానీ మనసులో మాత్రం టాపిక్కు మార్చేసిందేమిటా అని ఆలోచిస్తూ తనే మరలా ప్రస్తావించబోయింది “సరే మళ్ళా ఫోను చేస్తానమ్మా” అని ఫోను పెట్టేసింది సంధ్య.<br /><div align="center"><br />*****</div><br />లక్ష్మి పుట్టి పెరిగింది అదే ఊరు. భర్త కూడ అక్కడే లాయర్‌గా ప్రాక్టీసు చెయ్యడంతో ఎక్కడికీ పెద్దగా వెళ్ళడానికి అవకాశం కలగలేదు. చుట్టాల ఇళ్ళకి వెళ్దామన్నా, వాళ్ళే పదే పదే తమ ఇంటికి వచ్చేవాళ్ళు! ఇక ఆ తర్వాత పిల్లలు, వాళ్ళ చదువులు. మొత్తం మీద సొంత ఊరు తప్ప మరోప్రపంచం తెలియదామెకు. అలాటిది ఒక్కసారిగా విమాన ప్రయాణం, అందులోను అమెరికాకి అనేసరికి ఆమెకి పట్టరాని ఆనందం కలిగింది. భూలోక స్వర్గం అని అందరూ పొగుడుతుంటారుగా, వెళ్ళి చూసొద్దాం అనుకుంది. శేషగిరి రావుని రమ్మని ఎవరూ అడగలేదు, ఆయనా వస్తానని అనలేదు.<br /><div align="center"><br />*****</div><div align="left"><br />చాలాకాలం తరువాత కూతుర్ని చూసిన ఆనందం లో ఆమె నోటమాట రాలేదు, అమ్మాయి లో చాలా మార్పొచ్చింది వేషం , బాష, కట్టు బొట్టు తీరు ఒకటేమిటి అమెరికాకు బయలుదేరినప్పటి సంధ్యకూ ఈ సంధ్యకు మధ్య దూరం రెండు సంవత్సరాల కాలం. కొన్ని యుగాల మార్పు కనిపించింది వాళ్ళమ్మకు.</div><div align="left"><br />దారి వెంట దూరం గా అక్కడక్కడ కనిపించే పెద్ద పెద్ద భవనాల గురించి ఏదో చెపుతుంది. కాని అమ్మాయి చెప్పేది కొంచం కొంచమే అర్ధమవుతుందామెకు విరివిగా వాడే ఇంగ్లీషు పదాల వల్ల రోజులు సాగుతున్నయ్‌.</div><div align="left">డెలివరీ టైం దగ్గర పడడం తో హాస్పటల్‌ కి వెళ్ళారు. </div><div align="left">డెలివరీ అయి అమ్మాయి పుట్టింది, అచ్చుగుద్దినట్లు తల్లిపోలికలతో పుట్టిన మనవరాలిని చూసుకుని మురిసిపోయింది అమ్మమ్మగా మారిన లక్ష్మి.<br />ఉత్సాహంగా పాపను చూసే బాధ్యత తన మీద వేసుకుంది లక్ష్మి. రాత్రైనా పగలైనా రెండేసి గంటలకు పాపకు పాలు పట్టడం, అన్ని విషయాలు తనే చూడడం.<br />సంధ్యకు ఆనందం వేసింది. అడక్కుండానే తల్లి పాప బాధ్యతలన్నీ తీసేసుకుంది గనక తను నాలుగో రోజు నుంచే వర్క్‌కు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టింది.<br />నెల రోజులు గడిచాయి. లక్ష్మికి పాపను చూడడం కష్టమై పోతోంది. </div><div align="left">నిద్ర లేక కూర్చునే కునుకు తీస్తోంది. </div><div align="left">తిండి సహించడం లేదు. </div><div align="left">కడుపులో వికారంగా వుంటోంది.</div><div align="left">సంధ్య పాప పన్లన్నీ పూర్తిగా తనకు వొదిలేసింది. </div><div align="left">సాయంత్రం ఆఫీసు నుంచి వచ్చాక తల్లి వంట చేస్తుంటే పాపతో కాస్సేపు ఆడుకుంటుంది. </div><div align="left">తర్వాత సంధ్యా, ఆమె భర్తా భోంచేస్తుంటే పాప పని తనే చూడాలి. </div><div align="left">వాళ్ళు తాపీగా భోంచేసి వాళ్ళ బెడ్‌ రూమ్‌ లోకి వెళ్ళి టీవీ చూస్తుంటే తను పాపను పక్కన పెట్టుకుని ఏదో నాలుగు మెతుకులు తిన్నాననిపించాలి.<br />లక్ష్మికి ఈ పనుల్తో నీరసం వచ్చేసింది.</div><div align="left">ఇలాగే కొన్నాళ్ళు గడిస్తే తను మంచం పట్టేట్లు కనిపిస్తున్నది. </div><div align="left">ఇంతకన్నా ఇండియాకి తిరిగి వెళ్తే నన్నా కాస్త విశ్రాంతి దొరుకుతుంది , అక్కడైతే పనివాళ్ళే అన్ని పనులు చేసి పెడతారు.<br />మర్నాడు సాయంత్రం వాళ్ళు భోంచేసేటప్పుడు కూతురితో అన్నది “అమ్మాయ్‌, ఇంక నేను ఇంటికి వెళ్తాను. నాలుగైదు రోజుల్లో టికెట్‌ దొరుకుతుందేమో చూడమ్మా”<br />గొల్లున నవ్వారు వాళ్ళిద్దరూ.“ఈ సీజన్లో టికెట్‌ కావాలంటే కనీసం మూడు నెల్ల ముందు బుక్‌ చెయ్యాలి. ఐనా పాపకి నడక వచ్చేవరకన్నా ఉండి వెళ్లమ్మా!” అన్నది సంధ్య.</div><div align="left">లక్ష్మి గుండెల్లో రాయి పడింది. మూడు నెలలా? పాపకి నడకంటే ఇంకో ఏడాది పడ్తుందేమో!“అలా కాదమ్మా. నేను వెళ్ళాలి. రోజూ ఇల్లే గుర్తుకొస్తుంది.”</div><div align="left">“అలా అంటే ఎలా అమ్మా! నువ్వు పాపని చూసుకుంటావని ఇప్పుడే కొత్త ఉద్యోగంలో కూడ చేరాను. ఐనా ఇక్కడ నీకు లోటేం వచ్చింది?”<br />మాట్లాడలేక పోయింది లక్ష్మి. గొంతులో ఏదో అడ్డం పడింది. కళ్లలో నీళ్ళు తిరిగాయి. తను ఇప్పుడు ఎంత అస్వతంత్రురాలో అర్థమై మనసంతా ఖాళీ ఐనట్లు అనిపించింది.<br />మూడు నెలలు అనుకున్నది అలా అలా జరిగి జరిగి ఏడు నెలలయింది. టికెట్‌ దొరక్క కొన్నాళ్ళు, దొరికితే సరైన తోడు దొరకక కొన్నాళ్ళు, సంధ్య పని మీద ప్రయాణాలు వెళ్ళవలసి కొన్నాళ్ళు, ఇలా మొత్తం మీద నిజంగానే పాప పాకడం నుంచి తప్పటడుగులు వేసేటప్పటికి గాని లక్ష్మి ప్రయాణం కుదర్లేదు.<br />లక్ష్మి బయలు దేరాల్సిన సమయం వొచ్చేసింది. ఒంటరిగా ప్రయాణం … అల్లుడు గారి ఫ్రెండ్స్‌ ఎవరో ఇండియా వెళ్తున్నారని, వాళ్ల తో తిరిగి వెళ్ళొచ్చు ననుకుంటే తీరా వెళ్ళే రోజుకి వాళ్ళకి ఏదో అడ్డం వచ్చి ప్రయాణం మానుకున్నారు!<br />పాపకి ఒంట్లో బాగాలేదని చివరకు ఎయిర్‌ పోర్ట్‌ కి కూడారాలేదు సంధ్య. అల్లుడు ఎయిర్‌ పోర్టులో విచారించి ఎవరో తెలుగు వాళ్లకు పరిచయంచేసి వెళ్లిపోయాడు.</div><div align="left"></div><div align="center">*****</div><div align="left"></div><div align="left">“నువ్వక్కడ మొత్తం పది నెలల పాటు వుండి వాళ్ళకి సేవలు చేశావు. రోజుకు పది గంటల పని చొప్పున పదినెలలకు గాను నువ్వు దాదాపు మూడు వేల గంటలు పని చేశావు. అక్కడ మినిమమ్‌ వేజ్‌ గంటకు ఆరో ఏడో డాలర్లు వుండాలి. ఆరు వేసుకున్నా పద్దెనిమిది వేల డాలర్లు. దాన్లో నీ ఖర్చులకు రోజుకు ఇరవై డాలర్లు తీసెయ్యి. నీ టికెట్లకి మరో పదిహేనొందలు తీసెయ్యి. మొత్తం ఖర్చు సరిగ్గా ఏడు వేల ఐదొందల డాలర్లు. అది పోతే నీకు కనీసం పన్నెండు వేల ఐదు వందల డాలర్లు వాళ్ళు బాకీ ఉన్నారన్న మాట! సివిల్‌ కేస్‌ ఐతే అంతతో పోతుంది. ఇంకా కావాలంటే మనం వాళ్ళ మీద కిడ్నాప్‌ కేస్‌ పెట్టొచ్చు.”</div><div align="left"><br />“మీ చాదస్తం మరీ మితిమీరి పోతున్నదే! నన్ను వాళ్ళు కిడ్నాప్‌ చెయ్యడం ఏమిటి?”<br />“నీ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా వాళ్ళు నిన్నక్కడ కొంత కాలం వుంచారు కదా! నువ్వే చెప్పావు, పాపకు ఒక నెల దాటాక తిరిగి రావాలని అనిపిస్తున్నదని, అందుకు అమ్మాయి ఒప్పుకోలేదని. అంటే వాళ్ళు నిన్ను నీ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా వాళ్ళింట్లో ఉంచారనే కదా! పైగా నీకు మరో దారి లేదు. నీ అంతట నువ్వు వాళ్ళని ఒదిలేసి రాలేవు. అంటే నీ మీద కంట్రోల్‌ అంతా వాళ్ళ చేతిలో ఉంది. కాబట్టి ఇది ఖచ్చితంగా కిడ్నాపింగ్‌ కిందికే వస్తుంది.”<br />“మరీ అంత దూరం వద్దులెండి. అమెరికాలో వాళ్ళంతా మనల్ని ఆడిపోసుకుంటారు!”<br />“వాళ్ళకీ తెలిసిరావాలి మరి తల్లిదండ్రులంటే కూలీ నాలీ లేకుండా పనిచేసి పెట్టే బాండెడ్‌ లేబర్‌ కాదని! ఎవరికి వాళ్ళు మనసుల్ని మభ్య పెట్టుకుంటూ సమస్య లేనట్లు నటిస్తే తీరేది కాదు ఇది. మనలా ఎవరో ఒకరు నిజం బయటకు తెచ్చి కనువిప్పు కలిగించాలి.” </div><div align="left"></div><div align="center">*****</div><div align="left"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-8365537805037266681?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-60516274790157895822007-12-08T04:57:00.000+05:302007-12-08T08:53:18.185+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R1oN2HvrtLI/AAAAAAAAB5Q/-vo8JWI6qH8/s1600-h/child_labour12.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141437148039984306" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JDXlzUV5Ujw/R1oN2HvrtLI/AAAAAAAAB5Q/-vo8JWI6qH8/s320/child_labour12.jpg" border="0" /></a> “<strong><span style="font-size:180%;">అ</span><span style="font-size:100%;">మ్మా</span></strong> నేను బడికి పోతానే … అందరు పిలకాయల్లాగా నేను కూడా మంచిగా చదువుకుంటానే ” పొద్దున్నే నిద్ర లేచి కళ్ళు నలుపుకుంటు అడిగాడు తల్లిని.<br /><br />” పోతావురా నువ్వు బడికి పోతావు … మీ అయ్య వల్లకాటికి పోతాడు నేను రెక్కలు ముక్కలు చేసుకుని మీ ఇద్దర్నీ పోషిత్తా ….. బడికి పోతాడంట బడికి అయినా బడికి పోయేది మనసుంటోల్లు కాదురా దానికీ ఎప్పుడో పుణ్ణెం చేసుకోనుండాలి …. పొద్దున్నే ఎదవాలోచనలు చెయ్యకుండా లేచి పనికి బయలుదేరు ” తల్లి మందలింపుతో ఆ పసి హృదయం చివుక్కుమంది<br />“అదేందమ్మా పిలకాయలు బడికి పోము మొర్రో అంటుంటే వాల్ల అమ్మా వాల్లు పొమ్మని బతిమాలుతుంటారు నువ్వేమో నేను బడికి పోతానమ్మా అంటే తిడుతున్నావు” అమాయకంగానే అడిగినా తల్లి హృదయానికి తగిలాయామాటలు , చెప్పేందుకు సమాధానంలేదు తనదగ్గర.<br /><br />“చెప్పానా పిచ్చి పిచ్చి గా అదీ ఇదీ ఆలోచించొద్దని “ కోపంగా చెప్పింది , అంతే కిమ్మనకుండా ఇంట్లోకి వెల్లి సద్దెన్నం తిని అక్కడినుండి బయలుదేరాడు, కొంచం సేపు అక్కడా ఇక్కడా తిరిగి , బడి మొదటిగంట కొట్టే టైంకిి ఆ వీధి చివర వేపచెట్టు కిందున్న అరుగుమీద కూర్చుని ఆ దారి వెంట వెల్లే వాల్లను చూస్తూ ఉన్నాడురోజూ చూసేదే అయినా ఏరోజు కారోజు కొత్తగానే అనిపిస్తుంటుంది జట్లు జట్లుగా వడి వడి గా నడుచుకుంటూ భుజానికి వ్రేలాడే పుస్తకాల సంచులతో కొందరు అమ్మో , నాన్నో , అమ్మమ్మో , నాన్నమ్మో లేక తాతయ్యో ఎవరిదో ఒకరి వేలుపట్టుకుని బుడి బుడి అడుగులు వేసుకుంటూ మధ్య మధ్యలో ఆగి తనకు వింతగా కనిపించినదేదో చూస్తూ, జారిపోతున్న నిక్కరును ఓ చేత్తో పైకి లాక్కుంటూ నడిచే చిన్నారులు కొందరు నేను బడికెల్లను మొర్రో అని మారాం చేస్తుంటే చంకనేసుకుని ఎందుకెల్లవు రా అని గదుముతూనో లేక వెల్తే నీకు అది కొనిపెడతాను ఇది కొనిపెడాతాను అని బుజ్జగిస్తూ తీసుకెల్లే వాళ్ళు కొందరు ఇలా అందరి గమ్యం ఒక్కటే అదే బడికి వెల్లి చదువుకోవడంమనసులో ప్రతీ రోజూ వచ్చే ఆలోచనే బడి గంట మోత వింటూ అందరిలాగా పుత్తకాల సంచీ తగిలిచ్చుకుని “అమ్మా నేను బడికెల్తన్నానే ” అంటూ బయలుదేరేదెప్పుడు, అయినా ఇంత మంది పిలకాయలు చేసుకున్న పుణ్ణెమేంది నేను చేసుకున్న పాపమేంది ఒకేళ నేను పాపమే చేసుంటే దానికి పరిహారం ఈ జల్మకు లేనట్లేనా ఒకవేళ ఉంటే ఎప్పుడు , నేనూ అందరిలా బడికెల్లేదెప్పుడు? ఇలా ప్రతీ రోజూ ఓ అరగంట ఆ అరుగుమీద కూర్చుని ఉదయమే బడికి వెల్లే పిల్లల్ని చూస్తూ తనలో తాను బాధపడుతూ తనను తాను ప్రశ్నించుకుంటూ ఉంటాడు.<br /><br />“ఓరి కిట్టిగా ఎక్కడ చచ్చావు రా …. టైమవుతా ఉండాది పనిలోకి పోవా ఏందియ్యాళ …..” వీధికి ఆచివర ఉండి అరిచింది లచ్చమ్మఒక్కసారి స్పృహలో కి వచ్చాడు కిట్టిగాడు పుట్టినప్పుడు మంచిగా కృష్ణమోహన్‌అని పేరుపెట్టారు కాని వాడికి ఊహ తెలిసినతరువాత పిలిచే ప్రతి ఒక్కరూ కిట్టిగా అనేవాల్లేగాని అసలుపేరుతో పిలిచినవాళ్ళు లేరు<br />” ఆ వత్తన్నా ఎందుకంత గొంతు చించుకోని అరుత్తుండావ్‌పనిలోకి పోక సత్తాన చెప్పు ” అంటూ తల్లి కి ఎదురెల్లి చేతిలో ఉన్న సంచీ తీసుకుని బుజానికి తగిలించుకుని తనలో తానే చిన్నగా నవ్వుకుంటూ అక్కడినుండే వెనుతిరిగాడు ‘అందరూ పుస్తకాల చంచీ తగిలింకుకుంటుంటే నేను తిండిబోతోడి లా మద్దేనం తినేదానికి సంచీ తగిలించుకుంటున్నా ‘ మనసులో అనుకుంటూ నడుస్తున్నాడు,<br /><br />“ఏందిరో నీలో నువ్వే తెగ నవ్వేసుకుంటున్నావ్‌….. మాకూ చెపితే మేం కూడా కొంచం నవ్వుతాంకదా ” నవ్వుతూ అడిగాడు అప్పటిదాకా కిట్టిగాడికోసమే ఎదురుచూస్తూ ఉన్న రాముడు, రాముడు వయసులో కిట్టిగాడికన్నా ఓ మూడేల్లు పెద్దవాడు ఇద్దరూ మంచి స్నేహితులు చిన్నప్పటినుండీ ఇద్దరూ ఒకే చోట పని చేస్తున్నారు.<br /><br />“ఎంతసేపయిందేంది నువ్వొచ్చి ” అడిగాడు కిట్టిగాడు<br />” ఆ ఇప్పుడే మీ అమ్మ నీకోసం కేకేసిందే అదిని ఇంట్లో నించి బయటకొచ్చా ఇక నువ్వు రాకపోతావా అని ” చెప్పి “అదిసరే ఎందుకు నవ్వుతున్నావో చెప్పలేదు ” అడిగాడు<br />“ఏమీలేదురా ఊరికే సంచి తగిలించుకుంటుంటే నవ్వొచ్చింది ” అంటూ తనకు నవ్వురావడానికి గల కారణం చెప్పాడుఈ సారి నవ్వడం రాముడి వంతయింది<br />“ఇప్పుడు నువ్వెందుకు నవ్వుతున్నావురా …. అందుకే నేనెవరికీ ఏదీ చెప్పకూడదనుకుంటా ” చెప్పాడు కిట్టిగాడు<br />“అందుక్కాదులేరా నా చిన్నప్పుడు నేనూ నీలా నే అనుకునే వాడిని అది గుర్తొచ్చి నవ్వొచ్చింది అంతే ….. నిన్ను ఎగతాలి చెయ్యడానికి నవ్వలేదు ” సంజాయషీగా చెప్పాడు<br />“నీక్కూడా అలానే అనిపించేదా ? ” అమాయకంగా ప్రశ్నించాడు<br />“ఏ నేను మాత్రం నీలా మనిషిని కాదా …. నాకూ బడికెల్లి చదువుకోవాలని ఉండదా ?” చెప్పాడు<br />” ఒరే నాకో చిన్న అనుమానం అడగనా ? ” మెల్లగా అడిగాడు కిట్టిగాడు<br />“అడుగురా….”<br />“అదే రా మనం ఒక్కసారన్నా బడిలో అడుగుపెడతామంటావా ?? ” ప్రశ్నించాడు<br />“నీసంగతి నాకు తెలియదుకాని నేను మాత్రం రెండు మూడేల్ల క్రితం ఒకసారి ఓ వారం రోజులు బడికెల్లాను రా …..”నడుస్తున్నవాడల్లా ఒక్కసారిగా నిలబడిపోయి “నిజమా ” ఆశ్చర్యపోతూ అడిగాడు“నిజమేరా ” చెప్పాడు” మరి నాకెప్పుడూ చెప్పలేదే” మల్లీ తిరిగి ప్రశ్నించాడు“ఇందులో చెప్పేదానికేముంది అప్పుడేదో అట్టా జరిగింది ”<br />“మీ అమ్మా అయ్యా నిన్ను బడికి పంపించారా ” ఇంకా నమ్మకం కుదరనట్లు అడిగాడు<br />“వాల్లు పంపించలా ….. బడిలో అయ్యోర్లొచ్చి తీసుకెల్లారు ”“అదెట్టా …”“అప్పుడేదో పండగంట …. అదేంపండగబ్బా ” అని తల గోక్కుంటూ కొంచం సేపు ఆలోచించుకుని ” ఆ అదే చదువుల పండగ , ఆ పండగప్పుడు పిల్లలు పనిలోకిపోకూడదని గవర్నమెంటోల్లు రూలు పెట్టారు అందుకే సేటు ఆ వారంరోజులు సెలవిచ్చాడు మా అయ్య వేరే గత్తెంతరం లేక బడికి పంపించాడు<br />“చదువుల పండగా ?” నేనెప్పుడూ వినలేదే ఇది అడిగాడు కిట్టిగాడు<br />“నేనుకూడా అప్పుడే విన్నా … అంతక ముందుగానీ ….. ఆ తరువాతగానీ ఎప్పుడూ ఇనలా ”<br />“మరి అన్నీ పండగలూ పెతేడూ వత్తయి కదా మరి ఈ పండగ రాదా … ? ” అమాయకంగా ప్రశ్నించాడు<br />“అదే నాకూ అద్దం కావటల్లా అన్నీ పండగల్లా అది పతేడూ రావడంలేదు ఎందుకో నాకయితే తెలియదు ” చెప్పాడు<br />“అయినా మనం బల్లోకని వెల్తే ఇంట్లో కూడెలా వత్తదిరా చెప్పు మీ అమ్మా మాయమ్మా నాలుగిల్లలో పాసిపని చేసి ఒకపూట వాల్లు పెట్టే ముద్ద తీసుకొచ్చి మనకు పెడతండారు వాల్లు నెలకిచ్చే వందో రెండొందలో రెండో పూటా మూడో పూటా మన తిండికే సరిపోదు మరి రోగాలనీ దవాఖానాలని ఇంటి ఖర్చులని వీటన్నిటికీ డబ్బులెలా వత్తాయ్‌రా ”<br />“చదువుకున్నాక పెద్ద ఉద్దోగం చేత్తాం కదా, అప్పుడు మరిన్ని డబ్బులొస్తాయి కదా ” మరిన్నీ అనే పదాన్ని నొక్కిపలుకుతూ చెప్పాడు కిట్టిగాడు<br />” ఓ రి పిచ్చి మొద్దా పెద్ద చదువులు చదవాలంటె పుత్తకాలనీ , పీజులనీ డొనేషన్లనీ చాలా డబ్బులు కావాలి మన దగ్గర అన్ని డబ్బుల్లేవు అలా కాకుండా ఇప్పుడు బడికెల్లినా పెద్ద పీజులు కట్టే చదువుకొచ్చేటప్పటికి మనం మల్లీ ఇదే పని చెయ్యాల , అప్పుడు చదువు మద్దెలో మానేయడమంటే చాలా బాదగా ఉంటాది అందుకే ఇప్పుడునుంచే ఈ పని చేస్తే ఏ బాదా ఉండదు ” వివరంగా చెప్పాడు రాముడు<br />“ఇవన్నీ నీకెలా తెలుసురా “అడిగాడు కిట్టిగాడు<br />“మన కాలనీలో ఎంతమంది లేరు చదువుకుంటు చదువుకుంటు మద్దెలో మానేసినోల్లు వాల్లందరికీ చదువుకోవాలనే ఉం టుంది కానీ అందరూ పుత్తకాలకీ పీజులకీ డబ్బుల్లేక మద్దెలో మానేసినోల్లే ” చెప్పాడు రాముడు<br />“రేయ్‌ఏందిరా నీటకంగా పెళ్లి నడక నడుస్తున్నారు తొందర్రండి అవతల టైం అయిపోతుంది …. వచ్చి బండెక్కండి ” సూపర్వైజర్‌కేకతో ఈ లోకంలోకొచ్చారిద్దరూ<br />“అప్పుడే అడ్డాకాకికొచ్చామా ? ” ప్రశ్నించాడు కిట్టిగాడు<br />“ఆ …. పద వాడు తిడతాడు ” సూపర్వేజర్నుద్దేసించి చెప్పాడు రాముడు<br />“అదికాదురా …..” ఎదో చెప్పబోయాడు కిట్టిగాడు<br />“ఇప్పుడుకాదు ఆనక్క మాట్టడుకుందాం పద బండెక్కు ” అంటూ పరిగెత్తుకెల్లి బండెక్కాడు రాముడు, రామున్నే అనుసరించాడు కిట్టిగాడు , ఇద్దరూ ట్రక్కులోకెక్కారు.<br /><br />ఆ ట్రక్కులో తమలాంటి పిల్లాలే ఎక్కువ మంది మొత్తం నలబై మందికి పైగా ఉన్న ఆ ట్రక్కులో ఓ ఏడెనిమిది మంది మాత్రమే పెద్దవాళ్ళుంటారు మిగిలిన అందరూ ఏడు సంవత్సరాల వయసునుండి పదిహేనేల్ల వయసు మగపిల్లలూ ఆడపిల్లలే వీల్లందరూ పనిచేసేది ఝూట్‌మిల్లులో ఎక్కిన కొంచం సేపటికే బండి కదిలింది.<br /><br />బండి దిగి అందరూ లైనులో నిల్చున్నారు ఒక్కొక్కరి సంచి చెక్‌చేసి పేరు చెప్పాక రిజిస్టరులో హాజరు వేసుకుని లోపలకు పంపిస్తారు సెక్యూరిటీ వాళ్ళు. గేటులో నుండి లోపలకు అడుగుపెట్టడంతోటే ఎవరి లైనుకు వాళ్ళు వెళ్ళిపోతారు లోపలంతా దుమ్మూ ధూళి. ఒక్కోసారి నాలుగైదు అడుగుల దూరంలో ఉన్న వ్యక్తి కూడా కనిపించనంతగా దుమ్ము లేస్తుంది అదే పీల్చుతూ లోపల పనిచేసేవాల్లకు అవీ ఇవీ అందించడం ఉదయం నుండి సాయంత్రం వరకూ ఒక్కచోట నిలబడడానికి కానీ కూర్చుంటానికిగానీ ఖాలీ దొరకదు మధ్యాహ్నం అన్నం తినేందుకు కేవలం అరగంట మాత్రమే టైం ఉంటుంది ఇంతా కష్టపడితే వచ్చేది రోజుకు ఇరవై నుండి ముప్పై రూపాయలు అదీ వయసునుబట్టిఆరోజు మద్యాహ్నం అన్నం తినేటప్పుడు మల్లీ బడి ప్రస్తావన తెచ్చాడు కిట్టిగాడు<br />“అదిసరే రా నువ్వు పొద్దున చెప్పావే బడి మానేసినోల్లంతా పీజులు కట్టలేకో పుత్తకాలు కొనలేకో మానేసారని మరి గవన్నమెంటోల్లు మనసుంటోల్లకు పీజులు కట్టించుకోరంట అదీకాక పుస్తకాలుకూడా ఇస్తారంటకద ” అడిగాడు<br />“ఒరే నీకు తెలీదురా పీజులు కొన్నిరోజులే కట్టించుకోరు పుత్తకాలిత్తారు కానీ నోడుసులు అవీ ఇవీ చాలా ఉంటాయ్‌కదా అవన్నీ మనమే కొనుక్కోవాల అయినా ఆల్లు చెప్పేది ఒకటి చేసేది ఒకటి నీకివన్నీ తెలియదు ర అనవసరంగా బడిగురించి ఆలోచించకుండా పని చేసుకో ఎక్కువాలోసిత్తే పిచ్చెక్కుద్ది ”<br />“అవున్రా నాకు బడి పిచ్చెక్కింది ”<br />“అరే కిట్టిగా నీకో విషయం చెప్తా వింటావా మనం ఎంత అనుకున్నా చదువుకోలేము నేనూ చదువుల పండగప్పుడు బడికి పోయినప్పుడు ఎంతో ఆనంద పడ్డా ఇక నా జీవితం మారిపోయింది అందరిలా నేనుకూడా చదువుకోవచ్చు అని కానీ ఏమయింది వారం గడిచాక ఆ పండగ అయిపోయాక మల్లీ బడికిపోతానంటే మా అమ్మా, అయ్యా ఒప్పుకోలేదు చదువుల పండగప్పుడు పనిలో కి రానివ్వని సేటు పండగయిపోగానే ఇంటికి సూపెర్వేజర్ని పంపాడు పనిలోకి తీసుకురమ్మని పోనీ ఆ అయ్యోరన్నా వచ్చి మీ అబ్బాయిని బడికి పంపించండి అంటాడేమో అని ఓ వారం రోజులదాకా ఎదురుచూశా ఎమీ లాబం లేదు అందుకే అట్టాంటి పండగొచ్చినా ఈ సారి నేను బడికి పోదలుచుకోలేదు ”<br />“ఏ ఎందుకు ” అయోమయంగా అడిగాడు కిట్టిగాడు<br />“ఎందుకంటే వారం రోజులో పదిరోజులో పోతే కనీసం ఓ న మః లు కూడా రావు…తరువాత ఆ బడికి పోయిన రోజుల్ని గుర్తు చేసుకుంటూ చానాలు బాద పడాల ”<br />ఆలోచనలో పడ్డాడు కిట్టిగాడుఇంతలో అన్నం టైం అయిపోయింది మళ్లీ ఎవరి పనిలోకి వాళ్ళు వెల్లిపోయారు.<br /><br /><br /><br /><br /><div><div align="center">******</div><br />సాయంత్రం ఆరుగంటలకు మల్లీ ట్రక్కులో ఎక్కారు,<br /><br />ఇంటికొచ్చి నీల్లుపోసుకుని అన్నంతిని పక్కమీద పడుకున్నాడు, వాడి ఆలోచనంతా ఒక్కటే ‘ నేను బడికెల్లి చదువుకోవాలంటే ఏం చేయ్యాల ?,‘అయ్యా బడికిపోతానే అంటే ఏడిచావ్‌ ఎదవ , బడి గిడి అన్నావంటే చమడాల్‌ తీత్తా అయినా చదివి నువ్వేం సేత్తావ్‌రా పని చేసుకుంటే నాలుగు డబ్బులన్నా వత్తాయి అని తన్నినంత పని చేత్తాడు పనికి పోతే నాలుగు డబ్బులొత్తాయ్‌అని చెప్పే ఆయనెందుకు పనికిపోడో అడుగుదామంటే నిజంగానే తంతాడేమో అని బయం, ఆ పసాదు గాడు చేసినట్టు చదువుకోసం దొంగతనం చేసి జైలుకెల్తే ? వచ్చాక అందరూ దొంగోడంటారు అదీకాక అమ్మ నన్ను చూడకుండా ఉండలేదు మరేం చేయాల, తెల్లారే లోగా ఏదో ఒకటి చేయ్యాలంతే ‘ ఆలోచిస్తా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు కిట్టిగాడు.<br /><br />“అమ్మా నేను బడికి పోతానే , అందరిలా చదువుకుని పెద్దయ్యాక నిన్ను మారాణిలా చూసుకుంటానే నన్ను బడికి పంపవే నీకు దణ్ణం పెడతాచూడవే అందరు పిలకాయలు బడికెల్లోచ్చి ఎంచగ్గా ఆడుకుంటున్నారు నేనలా ఆడుకోనే ఈ టైములో ఏదన్నా పనిచేసి నాలుగు డబ్బులు తెత్తానే , ఎప్పట్లాగే నీకు సాయంగా ఉంటానే నీకు పుణ్ణెముంటదే అయ్యకు ఏదోకటి చెప్పి నన్ను బడికిపంపవే … ”<br /><br />మొదట్లో వాడేమంటున్నాడొ అర్దం కాకపోయినా పదే పదే ఈ విషయాన్నే కలవరిస్తుండడంతో ఒక్కసారి కళ్ల వెంట నీరు కారడం మొదలయింది లచ్చమ్మకి నిద్దర్లో ఏడుస్తున్న కిట్టిగాడి పక్కనే కూర్చుని వాన్ని తన ఒల్లో పడుకో పెట్టుకుని వాడికల్లు తుడుస్తూ ” ఏమి చెయ్యనురా నేను …చావనా చెప్పు, మీ అయ్య ఏదయినా పని చేత్తే నువ్విలా కట్టపడాల్సిన పనేముంది ఆడు పని చెయ్యడు నేను తెచ్చే సొమ్ము మనం తింటానికి సరిపోదు కన్న కొడుకు చదువుకుంటానంటే బడికి పంపలేని దరిద్రురాలి కడుపున పుట్టావు రా ఈ జనమకి మీ అయ్యా మారడు , మనకీ కట్టాలూ తప్పవు, కనీసం వచ్చే జనమలో అన్నా బడికి పంపించే చల్లని తల్లి కడుపున పుట్టి నీ కోరిక తీర్చుకో ” అంటూ తాను ఏడుస్తూనే వాన్ని సముదాయిస్తుంది లచ్చమ్మ.<br /><br /><br /><div align="center"><br />****** </div><br />ఉదయం నిద్రలేచి పక్కమీద కిట్టిగాని కోసం చూసింది లచ్చమ్మ ఇంటి చుట్టుపక్కలవెతికి కనిపించిన వాల్లందరినీ అడిగింది ఎవరూ చూడలేదనడంతో గుండెలు బాదుకుని ఏడుస్తుంది.<br /><br /><span style="font-size:78%;">ఈ కధ తొలి ప్రచురణ </span><a href="http://www.eemaata.com/"><span style="font-size:78%;">www.eemaata.com</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-6051627479015789582?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-18698919360470006892007-12-05T07:45:00.000+05:302007-12-05T07:46:00.827+05:30అది 2002 వ సంవత్సరం,<br /><br />వినయ్‌ ఉద్యోగం లో చేరి అప్పుడే ఆరు నెలలైంది..<br /><br />అది ఊడి కూడా రెండు రోజులు కావొస్తోంది.<br /><br />ఈ దేశం కాని దేశంలో, ఈ కాలం కాని కాలంలో తనకున్న క్వాలిఫికేషన్‌కి ఉద్యోగం వేటలోనే దాచిన డబ్బంతా ఐపోయేట్టు కనిపిస్తోంది. తనకి తెలిసిన వాళ్ళు చాలా మంది చేస్తున్నట్టు ఈ ముసురు తగ్గేవరకు ఇండియా గూట్లో తలదాచుకుంటే ఎలా ఉంటుంది? తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు వినయ్‌.<br />ఇది చావు బతుకుల సమస్య.<br /><br />ఇంతలోఎప్పుడూ లేనిది ఇండియా నుంచి నాన్న ఫోను చేసి, వెంటనే తిరిగి చెయ్యమని చెప్పి ఫోన్‌ కట్‌ చేశాడు.<br />అలాగే చేశాడు వినయ్‌.<br /><br />“హల్లో, నాన్నా నేను, వినయ్‌ని”<br />“ఆ..ఏరా బాగున్నావా..”<br />“నేను బాగానే ఉన్నా.. అమ్మెలా ఉంది?”<br />“బాగానే ఉంది గానీ నీతో ఒక విషయం మాట్లాడాలని ఫోన్‌ చేశాన్రా”<br />“డబ్బేమన్నా కావాలంటాడా?” గతుక్కుమన్నాడు మనసులోనే.<br />“అదేరా.. మీ కృష్ణమూర్తి మామయ్య వాళ్ళ అమ్మాయ్‌ ని నీకిస్తానంటున్నాడు ..<br />ఓ నలభయ్‌ లక్షల దాకా ఇస్తాడంట ..ఏ విషయం చెప్పమని ఫోన్‌ చేశాడు. నిన్నడిగి చెప్తామని చెప్పా .. తెలిసిన సంబంధం, మేనరికం! అదీ కాక అమ్మాయి కూడ చిన్నప్పటి నుంచి మన కళ్ళ ముందే పెరిగిన పిల్ల. ఏమంటావ్‌ ?” నాన్‌ స్టాప్‌ గా చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు..<br /><br />ఆలోచనలో పడ్డాడు వినయ్‌.<br /><br />“నేననే దేముంది గాని అమ్మేమంటుంది?” అంతిస్తామంటే అమ్మ మాత్రం వద్దంటుందా?!<br />“మీ అమ్మ ఓ .. సంబరపడి పోతున్నది. సొంత అన్నకూతురే కదా! ఒద్దంటుందా?”<br />“అది సరే, బైటైతే ఇంకా ఎక్కువిస్తారేమో?”<br /><br />“అదీ నిజమే ననుకో! కాకపోతే చిన్నప్పట్నుంచీ అనుకుంటున్నాం కదా! ఇంకో విషయం వాళ్ళ కొడుకు రాంబాబు గాడెటూ అమెరికా లోనే సెటిల్‌ ఐపోయే! వీళ్ళిక్కడ సంపాయించింది అంతా ఇంక ఆ అమ్మాయికే కదా వస్త? ఇప్పుడు నలభై ఇచ్చినా, తరవాత చాలానే వస్తుంది..”<br /><br />“అమ్మ నా నాన్నా … ఎంత దూరం అలోచించావ్‌ ? ఈ ఐడియా నాకు తట్టనేలేదు” మనసులో అనుకున్నాడు.<br />“ఏమాలోచిస్తున్నావ్‌?” సమాధానం రాకపోవడంతో రెట్టించాడు తండ్రి.<br />“ఆలోచించేందుకు ఏముంది? మీ ఇష్టం!”<br /><br />“మరి నువ్వు రావడానికి ఎప్పుడు కుదురుతుందో చెప్తే, అప్పుడు ముహూర్తాలు పెట్టిద్దాం”<br />“ఒక నెల రోజుల్లో ఇక్కడ నా కాంట్రాక్ట్‌ ఐపోతుంది. అప్పుడు రావటానికి కుదురుద్ది”<br />“కాంట్రాక్ట్‌ ఏమిటి? పరిమినెంట్‌ ఉద్యోగం కాదా?”<br />“ఇక్కడలా ఉండదు”<br />“ఐతే తరవాత వెంటనే ఇంకో ఉద్యోగం దొరుకుద్దా?”<br />“ఏదొకటి దొరుకుద్దిలే!”కొద్ది సేపు ఊర్లో విషయాలు మాట్లాడి ఫోన్‌ పెట్టేశాడు. ఒక వైపు ఆనందం. మరో వైపు బాధ. ఎంతలో ఎంత మార్పు!<br /><br />పుట్టగొడుగుల్లా లేచిన డాట్కాంలు కాంగా సర్దుకుంటున్నయ్‌. ఇప్పట్లో ఉద్యోగం దొరక్కపోతే? తలచుకోవడానికే భయంగా ఉంది. ఎక్కడ చూసినా తెలుగు వాళ్ళే, తన లాటి వాళ్ళే! ఒకళ్ళకొకళ్ళు వీళ్ళే పోటీ ఏ ఉద్యోగానికి వెళ్ళినా! చూస్తుంటే తనే అందర్లోకీ ఆలస్యంగా వచ్చినట్టున్నాడు!<br /><br />నాలుగైదేళ్ళ క్రితం చేపల చెరువులు వేసిన వాళ్ళు లక్షలు, కోట్లు సంపాయిస్తున్నారని ఊర్లో పొలాలన్నీ చెరువులుగా మార్చి చివరకు ఇళ్ళు కూడా అమ్ముకున్నారు జనం. ఆ తరవాత కోళ్ళ ఫారాలు .. ఆ తర్వాత రొయ్యల చెరువులు .. ఆపైన నాపరాళ్ళు .. ఆ అన్నిట్నీ మించింది ఈ కంప్యూటర్‌ పిచ్చి. డిమాండ్‌ బాగా ఉన్నప్పుడు అందరూ అదే చెయ్యబోవటం మనవాళ్ళ స్వభావంలా ఉంది. ఎవరో ఒకడు ఏదో కొత్తదాన్లో ఎంతోకొంత సంపాయిస్తే ఓ వంద మంది అదే బిజినెస్‌ చేసి మనం కూడా సంపాయిద్దాం అనుకుంటారే గాని దాన్లో ఇంతమందికి అవకాశం ఉందా లేదా అని ఆలోచించరు.<br /><br />కాకపోతే తండ్ర్రితో మాట్టాడిన తరవాత వినయ్‌కి కొంత ధైర్యం వచ్చింది. ఉద్యోగం దొరక్కపోయినా, కట్నం డబ్బుతో ఏదో బిజినెస్‌ ఐనా పెట్టుకోవచ్చు! తిరుగు ప్రయాణం వైపుకి మళ్ళినయ్‌ ఆలోచనలు.<br /><br />వినయ్‌ తండ్రి శేషగిరి రావు కూడ అదే సమయంలో ఆలోచనల్లో విహరిస్తున్నాడు.ఎంతలో ఎంత మార్పు! నిన్న గాక మొన్నలా ఉంది వినయ్‌ కాలేజ్‌ డిగ్రీ పూర్తిచేసి పనేం లేక ఊళ్ళ మీద తిరగటం.<br /><br />ఆ రోజు ..<br /><br />కాలింగ్‌ బెల్‌ మోగుతుంటే, నిద్రలోంచి ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచి చూశాడు తను. గోడ గడియారం మూడు గంటలైనట్టు చూపిస్తోంది. ఇప్పుడెవరై ఉంటారబ్బా అనుకుంటూ కలేమో నని ఆలోచిస్తుంటే మళ్ళీ బెల్‌ మోగిన శబ్దం. పక్కనే ఉన్న భార్యను నిద్ర లేపబోయాడు. బెల్‌ మోగిన శబ్దం కూడా వినిపించనంత గాఢ నిద్రలో ఉంది. కళ్ళు నలుపుకుంటూ.. అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ అతికష్టం మీద తలుపు వైపు నడిచాడు. తన ప్రమేయం లేకుండానే కుడిచేతి చూపుడు వేలు స్విచ్‌ మీద పడింది. లైటు వెలిగింది. తలుపు తెరిచి ఎదురుగా నిల్చుని వున్న కొడుకుని చూడగానే కళ్ళల్లో ఆనందం..<br /><br />“ఏరా. ఇదేనా రావడం..”<br /><br />నవ్వుతూ “అవును” అంటూ లోనికి నడిచాడు, “ఏమేవ్‌ . అబ్బాయొచ్చాడు లే..” తట్టి లేపాడు పార్వతమ్మను. చివుక్కున లేచి కూర్చుంది. ఆమె కళ్ళు కొడుకుకోసం వెతికాయి.<br />కుర్చీలో కూర్చుని షూస్‌ విప్పుతున్న కొడుకును చూడ్డం తోనే, “ఏరా..భోజనం చేసే బయల్దేరావా?” అని అడిగింది. “ఆ, తిన్నానమ్మా”<br />“ఏరా ఇలా చిక్కి పోయావు .. వేళకి తింటున్నావా లేదా?”<br />“నేను చిక్కి పోవడం ఏమిటమ్మా?”<br />“ఏం తింటున్నవ్‌ రా? రోజు రోజుకూ తెగ బలిసిపోతున్నావ్‌ ?” నవ్వుతాలుగా రోజూ ఫ్రెండ్స్‌ అనే మాటలు గుర్తొచ్చినయ్‌ .<br /><br />ఉదయం తొమ్మిది గంటలైంది. అసలు విషయం మెల్లగా బయటపెట్టాడు వినయ్‌.శేషగిరి రావుకి తిక్కరేగింది. “చదువు అయిపోయి రెండేళ్ళయింది. ఆ సివిల్‌ ఇంజనీరింగ్‌ పూర్తయ్యీ కావటంతోటే ఉద్యోగం వొచ్చేస్తుంది, ఆ తర్వాత, ఓ.. వొరగ బెట్టేస్తా నన్నావ్‌ .. సరే అని వేలకు వేలు పోసి ఆ డిగ్రీ పూర్తిచేయించా! ఆ తరవాత మళ్ళీ ఏవో జాంగ్రీలనీ గీంగ్రీలనీ ఇంకో లక్ష వాటిమీద తగలేశావ్‌! ఇప్పుడు అమెరికా పోవటానికి వాడికెవడికో రెండు లక్షలివ్వాలని వచ్చి కూర్చున్నావ్‌! ఇక్కడ డబ్బులేమన్నా చెట్లకి కాస్తున్నయ్యా? ఇక నా వల్ల కాదు. ఒక్క పైసా కూడ ఇవ్వను. నీ తరవాత చదువులు ఐపోయిన వాళ్ళు బోలెడు మంది పైసా ఖర్చు పెట్టకుండా అమెరికా వెళ్ళి లక్షలు సంపాయిస్తున్నారు. వాళ్ళని చూసైనా బుద్ధి తెచ్చుకో.”<br /><br />“ఎవరినో చూసి బుద్ధి తెచ్చుకోవాల్సిన అవసరం నాకులేదు, నా ఇండివిడ్యువాలిటీ నాకుంది..” మెల్లగా అన్నా అవి శేషగిరి రావు చెవుల్ని చేరినయ్‌.<br /><br />“ఆ.. తల్లి దండ్రుల్ని పోషించాల్సిన ఈ వయసులో కూడా వాళ్ళ మీద ఆధారపడడమేనా నీ ఇండివిడ్యువాలిటీ? …ఇంతవరకు తగల బెట్టింది చాలు, పెట్టే బేడా సర్దుకోనొచ్చెయ్‌ , ఇక్కడే వ్యవసాయం చేసుకుని బతకొచ్చు”.<br /><br />అప్పటి దాకా మాట్లాడకుండా అన్నీ వింటున్న పార్వతమ్మ ఇక తప్పదని రంగం లోకి దూకింది.<br /><br />“అయిందేదో ఐంది. చెట్టంత కొడుకుని పట్టుకుని ఎందుకండీ అలా అంటారు? మనకున్నది వాడొక్కడే. రేపైనా వాడికివ్వాల్సిందే కదా? మీ మాటలకు నొచ్చుకుని రేపు వాడేమన్నా చేసుకుంటే?”<br /><br />“చాలు ఆపు. దరిద్రపు నోరూ నువ్వూ!”<br />“ఆ.. నాది దరిద్రపు నోరే.. మరి మీ ఆలోచనలు ఏమయ్యాయ్‌? ఒక్కసారి ఆలోచించండి.. వీడు ఒక్కసారి అమెరికాలో అడుగుపెట్టి ఉద్యోగంలో చేరాడంటే చాలు.. వీడి రేటు ఇప్పుడున్న దానికి నాలుగు రెట్లవుతుంది.”<br />“ఆ.. ఇక్కడ రెండేళ్ళుగా రాని ఉద్యోగం అక్కడకెళ్ళగానే ఒచ్చి ఒళ్ళో పడుతుందా? వీడు అక్కడకు వెళ్ళాక కూడ ఖర్చులకు మనం పంపాల్సిందే. ఇక్కడైతే నెలకు రెండు మూడు వేలు అక్కడైతే, ఒకటి రెండు లక్షలు. అంతే తేడా!” “మీరు మరీ విడ్డూరంగా మాట్లాడకండి.. మా అన్న కొడుకు రాంబాబు . వాడేం పెద్ద తెలివైనోడా.. అమెరికా వెళ్ళి హాయిగా ఉద్యోగం చేసుకోవడం లేదూ? వాడికిచ్చినోళ్ళు మనోడికివ్వరా? ఆరునెల్ల క్రితం వాడికి పిల్లనివ్వడానికే రానివాళ్ళు, ఇప్పుడు ఇరవై లక్ష లిస్తామంటున్నారు.. మనోడికి ఉద్యోగం లేకపోయినా పిల్లనిస్తామని బోలెడు మంది అడుగుతున్నారు.. వీడొక్క సారి అమెరికా వెళ్ళాడంటే… ఇంకేమన్నా ఉందా!”<br />“నీ మొహం.. వీడికి పిల్లనిస్తామంటున్నది వీడి ముఖం నీ ముఖం చూసి కాదు! వీడికి ఉద్యోగం లేకపోయినా, నేను సంపాయించింది ఉందిగా, దాన్ని చూసి”<br /><br />“అంటే, మీ ఆలోచనలు మీవేగానీ వాడి భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించరన్న మాట! ఒరే.. వినయ్‌ ఆయన మాటలు నువ్వేమి పట్టించుకోకు”<br /><br />“ఆ . వాడినట్లా వెనకేసుకో నొచ్చే ఎందుకూ పనికిరాని వెధవని చేశావ్‌ ..” పైకలా అన్నా తను ఓడిపోయానని ఆయనకీ అర్థమై పోయింది.<br /><br />సాఫ్ట్‌ వేర్‌ కి బోలెడు డిమాండ్‌ ఉందన్న విషయం విని కూడా ఇంతకు ముందెప్పుడూ దాన్ని గురించి ఆలోచించ లేదు వినయ్‌.. అనుకోకుండా ఇంకేదో పని మీద ఓ సారి హైదరాబాద్‌ వెళ్ళటం జరిగింది. అక్కడ దిగగానే ఎక్కడ చూసినా ముప్ఫై రోజుల్లో అది నేర్పుతాం, ఇది నేర్పుతాం అంటూ పెద్ద పెద్ద బానర్లు! పేపర్‌ తీస్తే ఫ్రీ ప్రాసెసింగ్‌ అంటూ కన్సల్టెన్సీల యాడ్స్‌! అంతా చూస్తుంటే ఏదో ఓ కన్స్ర్టక్షన్‌ కంపెనీలో చేరి ఎండలో మాడే కంటే ఓ రెండు మూడు నెలలు కష్టపడితే ఎంచక్కా సాఫ్ట్‌ వేర్‌ ఇంజనీరై పోవచ్చు ననిపించింది. బాగా డిమాండ్‌ ఉన్న జావా ఐతే బెటర్‌ .. ఆలోచన రావడమే తరువాయి. ఇంటికి బయల్దేరటం, తండ్రి దగ్గర డబ్బు సంపాయించి తిరిగిరావటం, ఫీజు కట్టడం, అన్నీ చకచక జరిగి పోయినయ్‌ ..<br /><br />మొదటి రోజు క్లాసులో అడుగు పెట్టాడు. క్లాసు రూం చూడగానే ఆశ్చర్యం.. ఓ పెద్ద హాలు. మూడొందల దాకా చైర్స్‌ . హాల్‌లో నాలుగు వైపుల స్పీకర్లు.. మధ్యలో ఓ కంప్యూటర్‌కు కనెక్ట్‌ చేసి ఓ చిన్న ప్రొజెక్టర్‌.. గోడకు వేలాడుతూ ఓ స్క్రీన్‌. చూస్తుంటే చిన్నతనంలో డేరా హాల్లో సినిమా రోజులు గుర్తొచ్చినయ్‌ .. క్లాసు మొదలయ్యే టైంకి హాలంతా నిండిపోయింది.. కొందరైతే కూర్చునేందుకు చోటు లేక నిల్చునే క్లాసు వింటున్నారు.. ఇంతకుముందు కొంచెం కంప్యూటర్‌ నాలెడ్జ్‌ ఉన్నా వాళ్ళు చెప్పేదేవీ అర్ధం కావడం లేదు.<br /><br />“ఇలా ఔతోంది నాకేనా?” అని అనుమానం వచ్చి ఓ ఇద్దరు ముగ్గురిని అడిగాడు.. వాళ్ళూ తన టైపే! మనసు కాస్త కుదుట పడింది.<br /><br />క్లాసు ఐపోగానే లాబ్‌ లోకి వెళ్ళి చూస్తే.. అక్కడ ఓ యాభై కంప్యూటర్‌ లున్నై. ఓ రెండొందల మంది జనం. ఒక్కో సిస్టమ్‌ ముందు నలుగురైదుగురు. ఏదేదో చేసేస్తున్నారు. ఎవరేం చేస్తున్నారో వాళ్ళకైనా తెలుసో లేదో! ఓ ఐదు నిమిషాల తరవాత వాళ్ళ టైం ఐ పోయింది. వెళ్ళి ఓ సిస్టం ముందు కూర్చున్నాడు. ఏమి చెయ్యాలి? చేసేదేమీ లేదు. ఇంతలో చుట్టూ ఓ ముగ్గురు చేరారు. ఓ అరగంట టైం పాస్‌ తరువాత నలుగురూ కలిసి బైటకు నడిచారు. అదీ ఆరోజుకు ట్రైనింగ్‌!<br /><br />రోజుకు ఒక్కో ఇన్‌స్టిట్యూట్‌లో నాలుగైదు బాచ్‌లు. బాచ్‌ కి రెండు మూడొందల మంది. రెణ్ణెళ్ళకో కొత్త బాచ్‌. ఓ వారం తరువాత ఉదయం క్లాసు టైంలో గేటు దగ్గర టికెట్లు చింపే వాడొకడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. వాడి పేరు నరేంద్రట. వాడి పని మొత్తం ఫీజు కట్టిన వాళ్ళను మాత్రమే లోపలికి పంపడం… మెల్లగా నరేంద్రతో పరిచయమైంది. దాని వల్ల ఎన్ని లాభాలున్నాయో తొందర్లోనే అర్థమైంది ఇన్‌స్టిట్యూట్‌కి కొంత మాత్రం ఫీజు కడితే, మిగిలిన దాంట్లో సగం ఫీజుకే రాత్రి వేళల్లో లాబ్‌లోకి పోనివ్వటం నరేంద్ర సైడ్‌ బిజినెస్‌! రోజులు గడుస్తున్నయ్‌, కోర్సులు ఐపోతున్నయ్‌. నరేంద్ర పుణ్యమా అని ఫీజు కట్టకుండా ఒకదాని తరవాత మరొకటిగా ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ మార్చకుండా రెండు సంవత్సరాల పాటు పది వేల ఫీజుతోటే చాలా కోర్సులు పూర్తిచేశాడు, సర్టిఫికెట్లు సంపాయించాడు. ఇంటి దగ్గర తెచ్చుకున్న డబ్బుతో బ్రహ్మాండంగా ఎంజాయ్‌ చేశాడు. ఉద్యోగం కోసం ఊరంతా తిరిగి ఉపయోగం కనపడక ఇక లాభం లేదని ఓ తెలిసిన కన్సల్టెన్సీ ని ఆశ్రయించాడు. రెండు లక్షలు కడితే పేపర్లు ఫైల్‌ చెయ్యడానికి ఒప్పుకున్నారు వాళ్ళు.ఆ విషయం నాన్నతో చెప్పి డబ్బు తీసుకెళ్దామని వచ్చాడు. ఇక్కడి పరిస్థితి ఇలా ఉంది. ఆయననే మాటల్లో కొంత నిజం వున్నా, ఇలా అమెరికా వెళ్ళే అవకాశం చేతి దాకా వస్తే ఎలా వొదులుకోవటం?<br /><br />మూడు నెలల తరువాత అమెరికా వెళ్ళే ఫ్లైట్‌లో ఉన్నాడు వినయ్‌. వెళ్ళిన పదిహేను రోజులలోనే పెద్దగా కష్టపడకుండానే జాబ్‌ దొరికింది. కల ఫలించింది!ఇక్కడ జాబ్‌ రావడం ఇంత సులభంకాబట్టే అమెరికా, అమెరికా అంటారందరూ! అనుకున్నాడు ఆనందంగా.తన అదృష్టానికి మురిసిపోయాడు వినయ్‌. ఇంట్లో తల్లిదండ్రులు కూడా హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.ఇన్నాళ్ళూ ఎక్కడున్నారో కూడా తెలియని చుట్టాలకి కూడా హఠాత్తుగా వాళ్ళు గుర్తుకొచ్చారు ముఖ్యంగా ఆడపిల్లలున్న వాళ్ళకి! శేషగిరి రావుకి నిజమైన పుత్రోత్సాహం అంటే ఏమిటో ఇప్పుడు అనుభవమయ్యింది! వినయ్‌ మేనమామ కృష్ణమూర్తి ఇంట్లో ఫోన్‌ మోగింది.<br /><br />“హల్లో నాన్నా! నేను, రాంబాబు ని..”<br />“ఏరా బాగున్నావా?”<br />“ఆ..బాగానే ఉన్నా.”<br />“ఎలా ఉంది నీ ఉద్యోగం?”<br />“అది చెపుదామనే ఫోన్‌ చేసా. నిన్ననే ఓ పెద్ద కంపెనీలో చేరా. ఓ ఆరునెల్ల దాకా పరవాలేదు.”<br />“మరి అందరూ ఉద్యోగాల్లోంచి పీకేస్తున్నా రంటున్నారు నిజమేనా?”<br />“ఏమీ నేర్చుకోకుండా డబ్బుల్తోటే సర్టిఫికెట్లు సంపాయించిన వాళ్ళ పని అలాగే అయిందిలే! అన్నట్టు చెల్లి పెళ్ళి విషయం ఏమౌతున్నదీ?”<br />“ఏమయ్యేదేముంది! వినయ్‌ రాగానే ముహూర్తాలు పెట్టుకోవడమే!”<br />“దాని గురించే ఆలోచించమంటున్నా.. వాడికిక్కడ జాబ్‌ పోయిందని ఎవరో అంటే విన్నా. అలా ఐతే మళ్ళీ ఇప్పట్లో రావటం కూడా కష్టం. అసలు వాడు ఇండియా వస్తున్నది అందుకనుకుంటా!”<br />“నువ్వేమంటున్నావో నాకర్ధం కావడం లేదు.”<br />“వాడు అక్కడ జాబ్‌ రాక వీసాకి రెండు లక్షలు ఖర్చు పెట్టి ఇక్కడి కొచ్చాడు. ఇక్కడ కూడ జాబ్‌ పోవడంతో అక్కడి కొస్తున్నాడు. వాడు మనం ఇస్తామన్న డబ్బుల్తో ఏదో బిజినెస్‌ పెట్టాలని ఆలోచిస్తున్నట్టు స్నేహితుడొకడు చెప్పాడు..”<br />“అంటే మళ్ళీ వాడు అమెరికా రాడా?”<br /><br />“అదే కదా నేను చెప్పేది! అక్కడే బిజినెస్‌ చేసుకునేట్టయితేవాడికే ఇవ్వాలనేముంది? మీరు ఊ అనండి, ఇక్కడ కాస్త దిట్టంగా సంపాయించి మంచి ఉద్యోగంలో ఉన్న వాణ్ణి నేనే చూస్తాను.. నిదానంగా ఆలోచించండి. ఈ విషయంలో తొందరపడొద్దు”<br /><br />ఐతే కృష్ణమూర్తికి నిదానంగా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఏమీ కనపడలేదు ఈ విషయంలో.వెంటనే శేషగిరి రావుకి ఫోన్‌ చేశాడు ఈ మోసం తేల్చేసి సంబంధం మానేస్తున్నామని చెప్పటానికి.<br /><br /><br /><div align="center"><br />***</div><br /><span style="font-size:78%;">ఈ కథ మొదటి ప్రచురణ 2002 సంవత్సరం జనవరి నెల </span><a href="http://eemaata.com/em/issues/200201/503.html"><span style="font-size:78%;">ఈమాట </span></a><span style="font-size:78%;">వెబ్ పత్రిక.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-1869891936047000689?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-59718388561648281782007-11-28T04:32:00.000+05:302007-11-28T19:50:39.644+05:30ఈ మధ్య మా మిత్రుడొకాయన ఇండియా వెళ్ళొచ్చాడు , వచ్చినప్పటినుండి ఇండియా గురించి మనమేది మాట్లాడినా అతను దాని గురించి నెగటివ్ గా మాట్లాడ్డం నాకు కోపమూ మరియూ భాధ కలిగించింది - ఆ భాధే నాతో ఈ టపా రాయిస్తుంది.<br /><br />నిజమే మనదేశం ఇంకా పూర్తిగా అభివృద్ది చెందలేదు ఇప్పుడిప్పుడే అభివృద్ది చెందుతూ ఉంది అలా అని అక్కడి ప్రతి విషయాన్ని అమెరికాతోనో ఆస్ట్రేలియాతోనో పోల్చి ఇండియాలో ఏమీలేదు అనడం ఎంతవరకు సమంజసం.<br /><br />విదేశాల్లో ఉంటూ ఇండియా వెళ్ళొచ్చే చాలామంది భారతీయులు ఇండియాలో జరిగే ప్రతి చిన్నవిషయాన్నీ భూతద్దంలో చూస్తున్నారు.<br /><br />ఇక మా మిత్రుని విషయానికొస్తే రెండుసంవత్సరాల క్రితం వరకూ ఆనందంగా తిరిగిన హైదరాబాదు నగరవీధులు ఇప్పుడసలు వీధుల్లానే కనిపంచడంలేదట " అసలు అవి రోడ్లేనా దుమ్మూ , ధూళి, పొగ తప్ప ఏముందక్కడ ?"అనేది ఈయనగారి ప్రశ్న - ఎవరైనా ఏమి సమాధానం చెప్పగలరు ఇతనికి బాగా ఎక్కువైంది అని మనసులో అనుకోవడం తప్ప.<br /><br />ఇండియాలో ఏముంది దోమలు తప్ప అని అతనంటే నాకు కోపం రావడం లో తప్పు లేదు కదా? , మరి ఆ దోమలతోనే కదా ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలకు పైగా సహజీవనం సాగించాం ఏదో ఒకవిధంగా దోమలను తప్పించుకునో లేదంటే వాటిచేత కుట్టించుకునో అక్కడే బ్రతికాం కదా , రెండు సంవత్సరాలు బయట ఉండి ఇప్పుడు వెళ్ళి దోమల దెబ్బకి బతకలేక పోయాడంట అందుకే నాలుగు వారాలు ఉందామని వెళ్ళిరెండు వారాలకే తిరిగొచ్చాడట.<br /><br /><br />ఈయనగారికింకో పెద్ద కష్టమొచ్చి పడింది అదేమంటే ఇండియన్ న్యూస్ చానల్స్ లో వచ్చే ఇంగ్లీషు ఇతనికి అర్ధం కావడంలేదట....విన్నవాళ్ళకు నవ్వు , నవ్వుతో పాటు కోపం రాక ఏమవుతుంది చెప్పండి , రెండేళ్ళు అమెరికాలో ఉన్నంత మాత్రాన అక్కడి ఇంగ్లీషు అర్ధం కాకపోతే ఇంకో రెండేళ్ళుంటే బహుశా కని పెంచిన తల్లిదండ్రులను విధ్యా బుద్దులు నేర్పించిన గురువులను కూడా గుర్తుపట్టలేరేమో ఇలాంటి ప్రబుద్దులు.<br /><br />(ఇలాంటి వాళ్ళు మనకు తరచూ ఎదురవుతూనే ఉంటారు ....వీళ్ళతో కొంచం జాగ్రత్త సుమా!! )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-5971838856164828178?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-35104789820961545972007-11-22T10:52:00.000+05:302007-11-30T03:24:07.944+05:30"<strong><span style="font-size:180%;">ఫో</span></strong>ను రింగవుతుంటే వినిపించడంలేదా.....వెల్లి లిఫ్ట్ చెయ్యోచ్చు గా..."పక్కనే కూర్చుని టీ వీ చూస్తున్న కిరణ్ నుద్దేసించి పెంకులెగిరిపోయేలా అరిచింది శాంతి<br /><br />పేరు చూసి మోసపోయి చేసుకున్నానురా భగవంతుడా అనుకుంటూ సీరియస్ గా ఓ చూపు చూసి మెల్లగా లేచి ఫోను అందుకున్నాడు<br /><br />అవతలివైపునుండి ఏమిచెప్పారోగాని ఫోను పెట్టేసి ఓ పెద్ద వెర్రికేక పెట్టి,కల్లు తాగిన కోతిలా....... ఆహో ...ఓహో.... అంటూ కుప్పిగంతులేయడం మొదలుపెట్టాడు కిరణ్.<br /><br />శాంతి మొదట్లో శాంతం గానే అడిగింది విషయమేమిటని....<br /><br />వెర్రి చూపులు....పిచ్చిగంతులు....మానకపోగా.....శాంతిని పట్టుకుని గిర గిరా తిప్పుతూ.......తన గార్ధవ స్వరంతో పాటలు పాడడం మొదలెట్టాడు......<br /><br />శాంతికి ఓపిక నసించించింది , ఇక లాభంలేదని పక్కనే ఉన్న చీపురు కట్ట పుచ్చుకోవడంతో దారిలోకొచ్చాడు<br />"నాకు ఉత్తమ రచయిత అవార్డోచ్చిందోచ్........." పెద్దగా అరిచాడు కిరణ్, కుప్పిగెంతులు మాత్రం మానలేదు<br />షాక్ నుండి తేరుకోవడానికి కొంచం టైం పట్టింది శాంతికి......<br />ఒక్క సారి గెంతులాపి "చూశావా......విన్న నీకే అంత ఆశ్చర్యం కగిలితే అవార్డొచ్చిన నేనేమై పోవాలి చెప్పు....ఈ ఆనంద సమయంలో నీకేమి కావాలో కోరుకో వెంటనే తీరుస్తా" వరమిచ్చాడు కిరణ్<br />"నాకేమి వద్దు గాని ఒక్కసారి ఫోను చేసి కనుక్కోండి, మరెవరికో చేయ బోయి మీకు చేసుంటారు ఆ ఫోను..."<br />"అదీ నిజమే సుమా........" ఆలోచనలో పడ్డాడు....<br /><br />మల్లీ ఫోను రింగవడంతో ఎందుకైనా మంచిదని ఈసారి శాంతి ఫోనందుకుంది<br />అవతలి వైపునుండి ప్రొడ్యూసర్ పానకాలరావ్ మాట్లాడుతున్నాననడంతో శాంతి కి విషయం అర్ధమయింది...వెంటనే రిసీవర్ భర్త చేతికిచ్చి...ఆలోచనలో పడింది<br /><br /><br /><div align="center">***********</div><br />సరిగ్గా మూడు సంవత్సరాల క్రితం .... పెళ్ళయ్యి మూడునెలలైంది.... కొత్తకాపురం.... ఇద్దరూ ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు ఆఫీసు కెళ్ళడం, సాయంత్రం ఏడు గంటల కల్లా ఇల్లు చేరడం టీ వీ ముందు కూర్చుని వొచ్చే చెత్త సీరియల్స్ అన్నీ ఓపిగ్గాచూడడం , ఒకవేళ ఎవరైనా రావడం లేటైతే రెండోవ్యక్తి జరిగిన స్టొరీ ని కళ్ళకు కట్టినట్లు చెప్పడం.....మొదట్లో శాంతి యాడ్స్ చూస్తూ "మీరు వంట చేయొచ్చు కదా " అని ముఖమదోలా పెట్టి ప్రాధేయ పడినట్లు అడిగేది, దాని తో ఉబ్బి పోయిన కిరణ్ ఎగేసుకెల్లి యాడ్స్ అయిపోయే టప్పటికి వంట పూర్తి చేసొచ్చి మళ్ళీ సీరియల్ చూసేవాడు,ఏమాట కామాటే చెప్పాలి శాంతి కంటే కిరణ్ వంట చాలా బాగా చేస్తాడు, తరువాత మెల్ల మెల్లగా అది అతని నిత్య కృత్యమైంది, కాదు కూడదంటే ఇంత కట్నం ఇచ్చి నిన్ను చేసుకుంది వంట చేయడానికి కాదు వంట చేస్తావా చెయ్యవా అంటూ ఇంటి పెంకులెగిరేలా విరుచుకు పడడం మొదలెట్టేది శాంతి... నిజమేకదా కట్నం తీసుకుని పెళ్ళి చేసుకున్నందుకు ఇలాంటివన్నీ సర్దుకుపోవాలేమో అని వంట విషయంలో రాజీపడి పోయాడు.<br />ఓరోజు ఆఫీసులో పనేమి లేకపోవడంతో ఎంతకీ తరగని టీవీ సీరియల్స్ గురించి ఆలోచనలో పడ్డాడు కిరణ్, ఒక్కోటి రెండు మూడు సంవత్సరాలుగా వస్తూనే ఉంది, ఏరోజు కారోజు అయిపోయినట్లే ఉంటుంది కానీ అయిపోదు........ఎంత నమిలినా తరగని చూయింగ్ గం లా చూసే కొద్దీ వస్తూనే ఉంటుంది ,అర్ధ గంట టైంలో ఇరవై ఐదు నిముషాలు వ్యాపార ప్రకటనలు మిగిలిన ఐదు నిముషాలు కథ......కొత్తదనమేమైనా ఉందా అంటే అదీ లేదు .... పాతకథనే పేరు మార్చి కొత్త వాల్లతో తీస్తున్నారు "ఈ మాత్రం కథలు మనం రాయలేమా ? " తనకు తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు<br />ఒక్కసారిగా ముఖంలో చెప్పలేనంత వెలుగొచ్చింది, ఎలా అయినా సరే ఓ కథ రాయాలి అని నిర్ణయించుకున్నాడు<br />తన రొట్టె విరిగి నేతిలో పడినట్లు రెండు రోజుల తరువాత పేపర్లో తాము తీయబోయే డైలీ సీరియల్ కు కొత్త రకం కథలు కావాలంటూ ఓ ప్రముఖ టెలీ ఫిల్మ్ వాళ్ళు ఇచ్చిన ప్రకటన చూడగానే ఎగిరిగంతెసినంత పనిచేసి, ఆలోచనలో పడ్డాడు....కథ అంటే ఏమి రాయాలి.....? తనను తాను ప్రశ్నించుకుని ఒక్క ఉదుటన లేచి బయలుదేరాడు....<br />ఆవారంలో వచ్చిన వార పత్రికలన్నీ కొని ఇల్లుచేరాడు,<br /><br />ఎప్పుడైనా ఏదైనా పత్రిక కొందామండి అంటే , హాయిగా టీవీ లో వొచ్చే ప్రోగ్రాం లు చూడక ఎందుకా పిచ్చి పత్రికలు అనే కిరణ్ ఒక్కసారిగా బండెడు పుస్తకాలు తీసుకురావడంతో విషయమేమిటని అడిగింది శాంతి, తను చేయ బోతున్న ఘన కార్యం ఒక్క ముక్కలో చెప్పాడు.....<br /><br />మొదట ఆశ్చర్యం వేసినా.....మంచి పని చేయ బోతున్నందుకు సహకారాన్నందిస్తానని హామీ ఇచ్చింది, "సరే నేనడిగేదానికి ఒప్పుకుంటావా ? " భయం భయం గా అడిగాడు కిరణ్ "చెప్పు ...... " ఏమడగ బోతున్నాడా అని ఆలోచిస్తూ అడిగింది శాంతిదొరికిందే సందనుకుని "నన్ను వంట చేయమనకపోతే నాకదే పదివేలు "చెప్పి అవతలివైపు నుండి ఏవిధమైన సమాధానం వస్తుందాని ఆలోచిస్తూ శాంతి వైపు చూశాడు"ఓసింతేనా......మీరు కథ రాయడం అయి పోయే వరకు వంట నేనే చేస్తా సరేనా..."తెలివిగా చెప్పింది శాంతి<br /><br />హమ్మయ్యా కొన్ని రోజులు ఈ వంట చేసే బాధ తప్పిందని మనసులో సంతోష పడ్డాడు కిరణ్<br />పుస్తకాలన్నీ ఎడా పెడా చదివేసి ఓ అవగాహనకొచ్చాడు.....పెన్ను పేపరు తీసుకుని....ఒక్కసారి దేవున్ని ప్రార్దించి అంతా నీదే భారమని మొదలెట్టాడు..<br /><br /><div align="center"><br />ఒక్క రోజులో ఆరు పేజీల కథ పూర్తి చేసి పోస్ట్ బాక్స్ లో పడేసి చేతులు దులుపుకున్నాడు......<br />పదిహేను రోజుల తరువాత ప్రొడ్యూసర్ దగ్గరనుండి ఫోను రావడంతో ఇక నేల మీద నడవడం కష్టమైంది......<br />**************<br />స్టోరీ డిస్కషన్స్ లో కూర్చున్నాడు కిరణ్ , పక్కనే ప్రొడ్యూసర్ పరమేశ్వరం , రైటర్ రామ్మూర్తి , డైరెక్టర్ దివాకర్, ఇంకా యూనిట్ వాళ్ళు వాళ్ళకు కొంచెం దూరంగా శాంతి కూర్చున్నారు. </div><br />శాంతికి సినిమాలన్నా టీవీ అన్నా మహాపిచ్చి , స్టోరీ డిస్కషన్స్ అనగానే కిరణ్ కన్నా ముందు రెడీ అయి కూర్చుంది నేనూ వస్తానని.....తెలిసి తెలిసి రోకట్లో తల దూర్చడం ఇష్టం లేక సరే రా..... అని వెంట తీసుకెళ్ళాడు..........<br /><br />దివాకర్ నోరు తెరిచాడు... ' <strong><em><span style="color:#ff0000;">తలరాత</span></em></strong> ' టైటిల్ అదిరింది , ఈ టైపు టైటిల్సే ఇప్పుడు కావాల్సింది...వినగానే ఇదేదో కష్టాల కథ అయి ఉంటుందని ఆడవాళ్ళు టీవి ముందునుండి లెగవరు....దనితో ఇక చచ్చినట్టు ఇంట్లో అందరూ చూడాల్సిందే....<br /><br />ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్న దివాకర్ మాటల కడ్డుతగిలి "అందుకే చాలా ఆలోచించి ఈ టైటిల్ పెట్టా " కొంచెం గర్వపడుతూ చెప్పాడు...<br /><br />"ఇంతకీ తమరు రాసిన కతేంటో " వెటకారంగా ప్రశ్నించాడు రామ్మూర్తి<br />అదేదో టివీలో వచ్చే ప్రొగ్రాములా అవాక్కయ్యాడు కిరణ్ , స్టోరీ తెలియకుండానే కూర్చున్నారా వీల్లంతా..? తనకు తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు<br /><br />"కిరణ్ గారూ మేరేమాలోచిస్తున్నారో నాకర్ధమైంది.....విషయమేమిటంటే ఇక్కడున్నోల్లెవ్వరూ మీ కథ చదవలేదండీ...."చావుకబురు చల్లగా చెప్పాడు దివాకర్<br /><br />"ఏంటి ఎవరూ చదవకుండానే నాకథ సీరియల్గా తీయడానికి ఎలా సెలెక్టయింది...." వెర్రి చూపులు చూస్తూ అడిగాడు<br />"దీంట్లో నువ్వు ఆశ్చర్యపోవాల్సిన అవసరమేమీలేదు, మేమిచ్చిన ప్రకటన చూసి ఇప్పుడే బలపంపట్టిన పిల్లోడి దగ్గరనుండి అందరూ తెగరాసేసి మాముఖాన కొట్టారు....చదివితే చదవండి లేకపోతే చావండని, ఇలా అయితే లాభం లేదని మేమందరం కూర్చుని ఆలోచించి ఓ నిర్ణయానికొచ్చి లాటరీ తీశాం అదృష్టం బాగున్నోడికి చాన్సు తగిలిద్దని......నీ అదృష్టం బాగుంది నీకథ బైటికోచ్చింది....." విషయాన్ని వివరంగా చెప్పాడు పరమేశ్వరం<br />విని గుడ్లు తేలేశాడు, "నువ్వు తరువాత ఆశ్చర్యపోదువు గానీ ముందు నీ కథేమిటొ చెప్పు " అడిగాడు దివాకర్<br />తలరాత బాగుంటే ఏమైనా చేయగలం లేదంటే ఏమి చేసినా లాభం వుండదు అనేది ఈ కథలో నీతి...<br /><br />"ఏంటి ఈ కథలో నీతి కూడా ఉందేటి....." చేతులోని కథకు సంబంధించిన పేపర్లు చూస్తూ, వెటకారంగా అడిగాడు రామ్మూర్తి<br /><br />అవునన్నట్లు సీరియస్ గా ఓ చూపు చూసి మళ్ళీ మొదలెట్టాడు కిరణ్...<br /><br />ప్రసాద్ తన ఆస్తులన్నీ అమ్మి ఓ చిన్న వ్యాపారం పెడతాడు , మొదట్లో తలరాత బాగుండి బాగా సంపాయిస్తాడు , తరువాత వర్మ అనే వేరే వ్యక్తి కూడా అదే వ్యాపారంపెట్టి తనకున్న సమర్ధతతో ప్రసాద్ కస్టమర్లందరిని తన వైపు లాక్కుంటాడు , దానితో ప్రసాద్ ఫ్యాక్టరీ నడిపేందుకు అప్పులు చేయాల్సొస్తుంది ఆ అప్పులు తీర్చలేక ఉన్న ఆస్తులన్నీ అమ్మి రోడ్డున పడతాడు.... ఇదీ క్లుప్తం గా కథ అనగానే<br /><br />"ఇంతకీ వాళ్ళు చేసే వ్యాపారమేంటో ..." ముఖమదోలా పెట్టి అడిగాడు దివాకర్<br />"అదే సస్పెన్స్.....ఏమైనా కావొచ్చు...." చాలా సింపుల్ గా చెప్పాడు<br />"అంటే మనమిప్పుడు ఈ కథని దగ్గర దగ్గర మూడొందల ఎపిసోడ్ల సీరియల్ తీయాలి " పరమేశ్వరం అనగానే మళ్ళీ ఆశ్చర్యపోయాడు కిరణ్<br /><br /><br />"మూడొందల ఎపిసోడ్లా...?" పెద్దగా అరిచాడు<br /><br />"నువ్వేందయ్యా బాబు ప్రతి విషయానికి ఆశ్చర్యపోతావు...ఫీల్డ్ కి కొత్తా ఏంటి..." ప్రశ్నించాడు రామ్మూర్తి<br />"ఇదే నా మొదటి కథ..." మెల్లగా చెప్పాడు<br /><br />"అదీ సంగతి......." అంతా అర్ధమైనట్లు ముఖం పెట్టి మళ్ళీ మొదలెట్టాడు రామ్మూర్తి "నీకు అసలు విషయం తెలియదు మేము మూడుసంవత్సరాలకు పైగా టెలీకాస్ట్ చేసిన వింతరాగాలు కథ మొదట్లో రెండు పేజీలే దాన్ని మొదట ఓ పదమూడు ఎపిసోడ్ల సీరియల్ గా తీశాం, జనం విరగబడి చూస్తుండడంతో వాళ్ళనెందుకు నిరుత్సాహ పరచాలి అని దాన్ని లాగీ లాగీ ఇక లాగలేక వదిలేశాం.........<br /><br />దీన్ని మూడొందల భాగాలు చేయడం పెద్ద కష్టమైన పనేమీ కాదు, ప్రసాద్ ఫ్యామిలి గురించి, వర్మ ఫ్యామిలి గురించి ఓ 50 ఎపిసోడ్లు,<br /><br />తరువాత కాలేజిలో వీల్లిద్దరికి జరిగిన గొడవ......దీన్ని చెప్పడానికి ఓ 50 ఎపిసోడ్లు,<br />వీల్ల పెళ్ళిళ్ళు పిల్లలు ఇంకో 50 ,<br /><br />తరువాత బిజినెస్ అని ఓ 50 ఎపిసోడ్లు సాగతేస్తే మొత్తం ఓ రెండొందలవుతాయి<br />ప్రసాద్ కొడుకు తో వర్మ కూతురి పరిచయం ప్రేమ పెళ్ళీ వీల్ల పిల్లలు ఓ 100 ఈజీ గా మూడొందలవుతున్నాయ్ , ఇకపోతే పాత్రల విషయానికొస్తే సింపుల్ గా ఓ అరవై డెబ్బై మందైతే సరిపోతుంది........ఇకపోతే స్క్రీన్ ప్లే.... అది మనమింతవరకు ఏ సీరియల్ కూ రాయలేదు కనుక కొత్తగా దాన్ని గురించి ఆలోచించనవసరం లేదు......"<br /><br />అనగానే అంతా చప్పట్లు కొట్టారు, చప్పట్లు కొట్టకపోతే అలా చెప్పుకుంటూ పోతాడన్న సంగతి అక్కడున్న అందరికీ తెలుసు ఒక్క కిరణ్కి తప్ప, కిరణ్కి మాత్రం ఏమి అర్ధమవలేదు నేను రాసిందాంట్లో ఇంతుందాని ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు ఏమీ మాట్లాడకుండా<br /><br />"ఏమంటావ్ " ప్రొడ్యూసర్ భుజం మీద చేయ్యి వేసి అడగడంతో ఈలోకాని కొచ్చాడు కిరణ్<br />"నేననేదేముంది.......మరీ అంత పెద్ద సీరియల్ తీయడం కష్టమవుతుందెమో " ఎక్కడో ఆలోచిస్తూ తన సందేహాన్ని వెలిబుచ్చాడు<br /><br />"ఆ అదీ నిజమే చివరకొచ్చేటప్పటికి మాకూ బోరుకొడుతుంది, అయినా కెమారాలు ఇక షూట్ చేయలేమనుకున్నప్పుడు మొదట్లో వొచ్చిన ఎపిసోడ్ల నుంచి కొన్ని బిట్లు తీసి మాకు కావాల్సిన విధంగా డబ్బింగు చెప్పిస్తాం...అదే టెలికాస్ట్ చేస్తాం.....ఆ సీనెప్పుడో చూసినట్టుంటుందే గాని ప్రేక్షకులు గుర్తుపట్టలేరు.....ఆవిధంగా మేం మేనేజ్ చేస్తాం అన్నమాట " చెప్పాడు దివాకర్<br /><br />కిరణ్ కి విషయం అర్ధమయింది, ఇంకా ఇక్కడే ఉంటే ఇలాంటి బాంబులు చాలానే పేలేలాఉన్నాయ్ ఇక్కడనుండి నిష్క్రమించడం మంచిదనే నిర్ణయానికొచ్చి "ఇంతకీ నేనేమి చేయాలి...." అమాయకంగా అడిగాడు కిరణ్<br />"ఏదైనా అవసరమైతే మేమే పిలుస్తాం , ప్రస్తుతానికి అకౌంటెంట్ ని కలిసి నీకురావాల్సినవి తీసుకుని....." ఇంకా ఏదో చెప్తున్న పరమేశ్వరం మాటల కడ్డు తగులుతూ "సరే నాకు రావాల్సినవి తీసుకుని నే వెళ్ళిపోతా అంటూ శాంతి వైపు చూశాడు, ఇంట్లో ప్రతి చిన్న విషయానికి పిచ్చి పిచ్చిగా రంకెలు పెట్టే శాంతి ఇక్కడింత జరుగుతున్నా ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకపోవడం కిరణ్ కి జీర్ణించుకోలేని విషయంగా తయారైంది, బయటకు నడుస్తూ అదే విషయాన్నడిగాడు శాంతిని<br /><br />"ఎక్కడెలా ఉండాలో నాకుతెలుసండి....ఇప్పుడిక్కడ నేను నోరు తెరిస్తే ఇంతమంది ముందు మీ పరువు గంగలో కలిసి పోతుంది అందుకే ఎప్పుడూ భర్త పక్కన ఇలాంటి చోటికొచ్చిన ఇల్లాలు మౌనంగా కుర్చుంటదే గానీ ఏమీ మాట్లాడదు.....మీరెప్పుడూ టీవీ లో చూడలేదనుకుంట మీటింగ్ కి భర్తతో వచ్చినప్పుడెవరైనా ఏమైనా మాట్లాడడం చూశారా.....?"చివరగా వేసిన ప్రశ్నలో నిజముందనిపించింది కిరణ్కు అయినా అనవసరంగా ఇప్పుడు దీన్ని కదిలించాన్రా బాబు అనుకుంటూ స్కూటర్ స్టార్ట్ చేశాడు<br />తరువాత అప్పుడప్పుడు షూటింగ్ జరిగే ప్లేసుకెల్లి ఏమి జరుగుతుందో చూడడం తప్ప ఏమిజరుగుతుందని ఎప్పుడూ ఎవరినీ అడగలేదు<br /><br />మూడొందలని మొదలుపెట్టిన సీరియల్ ఐదొందలు దాటింది , వస్తున్నన్ని రోజులు జనం ఎప్పుడైపోతుంది రా బాబూ అనుకుంటూ వేరే గత్యంతరంలేక యాడ్స్ మధ్యలో అప్పుడప్పుడూ వొస్తున్న కథను మాతలరాత అనుకుంటూ చూశారు....<br /><br /><div align="center"><br />****************** </div><br />మరుసటి రోజు పేపర్లో తాటికాయంత అక్షరాలతో అవార్డు విషయం రావడంతో ఉన్న ఫలంగా కిరణ్ డిమాండ్ పెరిగింది, నిర్మాతలు...డైరెక్టర్లు... ఒకరి తరువాత ఒకరు మాకు కథ రాయమంటే మాకు కథ రాయమని ఫోనుల మీద ఫోనులు చేయడం మొదలెట్టారు.<br /><br />కథలు రాయకూడదన్న తన నిర్ణయానికి తిలోదకాలిచ్చి , మళ్ళీ కలం పట్టి భగవంతున్ని ప్రార్ధించాడు......స్వామీ నేను మళ్ళీ కలంపట్టేనంటే ఇందులో నాతప్పేమి లేదు , నాతలరాత బాగుండి నేను సంపాయించుకునే మహత్తరమైన అవకాశం వొచ్చింది ఈఅవకాశాన్నొదులుకోలేక ఇలా జనం మీద నాకలంతో దండయాత్ర మొదలెట్టాను ఇక జనాల తలరాతను నువ్వే నిర్ణయించాలి....<br /><br /><br /><div align="center">**************</div><div align="center"> </div><div align="left"><span style="font-size:78%;">ఈ కధ తొలి ప్రచురణ 2002 సంవత్సరం ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక</span> .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-3510478982096154597?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-27803496552521446372007-11-16T21:52:00.000+05:302007-11-27T02:39:10.747+05:30ఈ మధ్య నా బుర్రలో ఓ పురుగు తెగ తిరిగేస్తుంది తొందరగా ఆ పురుగును తీసి పారేయక పోతే ఎప్పుడో మంచి సమయం చూసుకుని చటుక్కున నాబుర్రలో ఉన్న (ఉందనుకుంటున్న) చిటికెడు గుజ్జు గుటుక్కుమని పిస్తుందేమో అని భయమేస్తుంది.<br /><ul><li><br />చందమామ రావే... జాబిల్లి రావే కొండెక్కిరావే గోగుపూలు తేవే....</li><li>జాబిలి కి వెన్నెలకీ పుట్టిన పున్నమివే....</li><li>జాము రాతిరి జాబిలమ్మా జోలపాడనా ఇలా....</li><li>జాబిలమ్మ నీకు అంతకొపమా......</li></ul><br />ఇలా మన తెలుగులో బోలెడు పాటలున్నాయి చందమామ...జాబిల్లి....వెన్నెల అంటూ, నాకు చందమామ అంటే ఏమిటో తెలుసు..... వెన్నెల అంటే ఏమిటో తెలుసు(తెలుసు అని నేననుకుంటున్నాను సుమా) మరి ఈ జాబిల్లి (జాబిలి) అంటే ఏంటి అనేదే నాబుర్రలో తెగ తెగతిరిగేస్తున్న పురుగు.<br /><br /><span style="color:#000099;"><strong>జాబిల్లి అంటే ఏమిటి, చందమామకీ జాబిల్లి కీ సంబందము / తేడా చెప్పగలరా?</strong></span><br /><br />మీలో కొందరనుకోవచ్చు దీనికోసమా ఇంత హైరానా పడిపోతున్నాడు అని కానీ తెలియని విషయం తెలుసుకోవాలనుకోవడం తప్పుకాదు కదా?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-2780349655252144637?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5208262795942875844.post-32934937225632631862007-11-12T04:39:00.000+05:302007-11-30T03:21:36.614+05:30ఆదివారం.ఇంత మహానగరంలో నేను చూడని తెలుగు సినిమా లేకపోవడం వింతగా వుంది.బోరుకొడుతుంది . చదివేందుకు బుక్స్‌ కూడా ఏమీ లేవు .ఫ్రెండ్స్‌ దగ్గరకెళ్దామంటే అర్ధరాత్రి వరకూ వాళ్ళతోనే గడిపి వచ్చాను కదా, మళ్ళీ పొద్దున్నే తయారైపోతే ఫోజులుకొడతారు .పోనీ హిందీ సినిమా ఏమైనా చూద్దామంటే , పక్కనకూర్చున్న వాళ్ళ హావభావాల్ని చూస్తూ అలాగే మనం యాక్ట్‌ చెయ్యాలే తప్ప మనకి సొంతంగా ఒక్క ముక్క అర్థం కాదు కదా!హైదరాబాద్‌ లో ఉంటే హిందీ ఈజీ గా వచ్చేస్తుందని అందరూ అంటుంటే నిజమే నేమో అనుకునేవాడిని , ఇక్కడికొచ్చి మూడుసంవత్సరాలవుతున్నా ముక్క రాలేదు .<br />ఎంతాలోచించినా రోజు గడవడమెలానో అంతుపట్టడంలేదు<br />బైక్‌ స్టార్ట్‌ చేశా , అది ఎటువెళ్దామంటే అటువెళ్లడానికి రడీ అయి . ఆదివారంకావడంవల్ల ట్రాఫిక్‌ పెద్దగాలేదు .<br />ఓ బుక్‌ షాపు ముందు రోడ్‌ మీద సెకండ్‌ హాండ్‌ బుక్స్‌ పెట్టి అమ్ముతున్నారు . బైక్‌ పక్కనే పార్క్‌ చేసి ఓ పదినిముషాలు చూశా మంచి బుక్స్‌ ఏవైనా దొరుకుతాయేమోనని . బోలెడు పుస్తకాలున్నాయి కానీ నాకు నచ్చలేదు . నచ్చలేదంటే బుక్‌ కాదు , స్టాల్‌ వాడు చెప్పే రేటు . ప్రింటెడ్‌ రేటు మీద ఓ 20 శాతం డిస్కౌంట్‌ ఇస్తానంటున్నాడు . ” ఈమాత్రం డిస్కౌంట్‌ కొత్త పుస్తకాల మీదకూడా ఇస్తారు ” అనుకుంటూ ఏమి చేయాలా అని ఆలోచించా వెంటనే గుర్తొచ్చింది . ఓ ఇరవై నిముషాల్లో కోటీ చేరా . నాలాంటి చాలామంది తమక్కావలసిన బుక్స్‌ కోసం రోడ్‌ మీద బారులు తీరి నిలుచుని చూస్తున్నారు . ఓ గంట సుదీర్ఘ అన్వేషణ తరవాత నాకునచ్చిన పుస్తకం నచ్చిన ఖరీదులో దొరికింది . హమ్మయ్యా ఇవ్వాల్టికి ఫుడ్‌ దొరికినట్లే అనుకుని ఆ పుస్తకాన్ని పుచ్చుకుని బయల్దేరా .<br />మధ్యాహ్నం లంచ్‌ చేసి బుక్‌ తెరిచా . చదువుతూ ఉంటే ఇంటరెస్ట్‌ పెరుగుతుంది . ఓ నలభై పేజీలు చదివిన తరువాత గమనించా పెన్సిల్‌ తో మార్జిన్లో ఎవరివో అక్షరాలు , ముత్యాల కోవల్లా. స్వచ్ఛమైన తెలుగులో మనసును కదిలించేలా రాసివున్నాయా వాక్యాలు . పేపర్‌ బాధపడుతుందేమో అన్నట్లు ఎంతో సున్నితంగా రాసిన వారెవరో!<br />నవల చదవడం పక్కన పెట్టి పేజీలు తిప్పడం మొదలుపెట్టా. ఎవరు రాశారో అద్భుతంగా ఉన్నాయి ఆవ్యక్తి భావనలు . అలా రాసింది ఎవరో తెలిస్తే ఎంతబాగుంటుందో అన్న ఒక అర్థం లేని ఆలోచన కలిగింది . నా ఆలోచనకి నేనే నవ్వుకుని ఇంకా పేజీలు తిప్పా.<br />హఠాత్తుగా ఒక చోట కనిపించింది ఒక పేరు “సువర్ణ” అని!<br />అక్షరాలు చూసినప్పుడే అనుకున్నా అవి రాసింది అమ్మాయే అయి ఉండవచ్చని అంత ఓపిగ్గా, అంత సుకుమారంగా రాసే మగసన్నాసులు ఈ కాలంలో ఎవరున్నారు?<br />ఏదో పేరున్నంత మాత్రాన ఆ పేరు వాళ్లే అవన్నీ రాసారని నమ్మకమేమిటి? చిన్న సందేహం . ప్రక్క పేజీలోనే ఒక అడ్రస్‌ కూడ కనిపించింది. ఇది ఎవరో కావాలని ఆడుతున్న ఆటలా వుంది. సరే, ఎలాగూ మనకూ ఏమీ పని లేదుగా, ఈ వ్యవహారం ఏమిటో తేల్చుకుందాం అనిపించింది.<br />మరుక్షణం నాకు ఆ పుస్తకం, దాన్లో ఆమె రాసిన కామెంట్స్‌, ఎంతగానో నచ్చాయనీ , తనతో పరిచయం చేసుకోవాలని వున్నదనీ ఉత్తరం రాయడం మొదలెట్టా .ఎవరో చేస్తున్న ప్రాక్టికల్‌ జోక్‌లో తెలిసి తెలిసీ ఓ బకరా నౌతున్నానా అని ఒక పక్క మనసు పీకుతూనే వుంది. సమాధానం వస్తుందని ఏ మాత్రం ఆశ లేకపోయినా నా ప్రమేయం పెద్దగా లేకుండానే లెటర్‌ పూర్తి కావడం, దాన్ని పోస్ట్‌లో పడెయ్యడం జరిగిపోయాయి.<br />***************<br />లెటర్‌ రాసి వారం కావొస్తుంది . ఏ మాత్రం ఆధారం లేని ఆశతో ఎదురుచూస్తున్నా దానికి తప్పకుండా ఏదో ఒక జవాబు వొస్తుందని . ఐతే, అనుకోకుండా రేపే బిజినెస్‌ పని మీద యూరప్‌ వెళ్ళాల్సిందిగా ఆర్డరు జారీ చేసింది మా కంపెనీ . వెళితే తన జవాబును నేను వెంటనే చూడలేను. కానీ వెళ్లక తప్పదు . గుండ్రటి అక్షరాల్తో అడ్రస్‌ రాసి వున్న లెటర్‌ ఏదైనా వస్తే వెంటనే నాకు ఈమెయిల్‌ పంపమని రూమ్‌మేట్‌ని బతిమాలుకుని గుండెనిండా బాధతో గూడు విడిచి బయలుదేరా .<br />మాన్చెస్టర్‌ చేరిన మూడోరోజు ఫ్రెండ్‌ నుండి ఈమెయిల్‌ వచ్చింది నేను చెప్పిన లాటి లెటర్‌ వచ్చిందని . ఓ ఐడియా తళుక్కున మెరిసి ఆ లెటర్‌ని ఓపెన్‌ చేసి వెంటనే ఫాక్స్‌ చేయమని ఫోను చేశాను నా రూమ్‌మేట్‌కి. అలా, ఎన్నాళ్ళనుంచో ఎదురుచూస్తున్న లెటర్‌ని అందుకున్నా . అవే అక్షరాలు . ఆ పుస్తకంలో రాసింది , ఈ రోజు ఈ లెటర్‌ రాసిందీ ఒకరే .<br />అలా మా ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు మొదలయ్యాయి. కలం స్నేహం బలపడింది.<br />****************<br />పదమూడునెలల తరువాత మొదటిసారి ఆమెను చూసే భాగ్యం నాకు కలగబోతోంది .<br />ఇండియాకి బయలుదేరి వస్తున్నానంటే తను ఎయిర్‌పోర్ట్‌కి వస్తానంది . అక్కడ చేతిలో ఎర్ర గులాబీల బొకే పట్టుకుని ఉంటుంది అదీ నేనామెను గుర్తించే విధానం.<br />ఎయిర్‌పోర్ట్‌ లో చాలామంది ఫ్లవర్‌ బొకేస్‌ తో వస్తారు గనక వాళ్ళలో ఆమెను గురుతుపట్టడం కష్టమవుతుందేమో అని అనుమానం వచ్చింది గాని ఎలాగోలా కనుక్కోగలననే నా నమ్మకం.<br />లౌంజ్‌ లో నుండి బయటకొస్తూంటే ఎదురైందో అమ్మాయి<br />సాంప్రదాయానికి అద్దంపట్టేలా నిండుగా చీర కట్టుకున్న ఆ నీలి కళ్ళ పడుచుపిల్ల పెదవులపై చెరగని చిరునవ్వుతో , సిగ్గుతో ఎర్రబడ్డాయేమో అనిపించేలా వున్న చెక్కిళ్లతో, గాలికి రెపరెపలాడుతూ పైకెగురుతున్న నల్లని కురులను సవరించుకుంటూ అమ్మాయంటే ఇలాఉండాలి అనేలా నడిచి వస్తుంటే , లయ బద్ధంగా సంగీతాన్నందిస్తున్న ఆమె గజ్జల సవ్వడి వింటూ నన్ను నేను మరిచిపోయా . పేరుకు తగ్గట్టే బంగారంలా మెరిసిపోతున్నది . కలలోలా నడుస్తూ చిరునవ్వుతో ఆమెని పలకరించబోయేంతలో ఆమె నన్ను చూడకుండా దాటి వెళ్ళి పోతుంటే అప్పుడు గమనించా ఆమె చేతిలో గులాబీలు లేవని!<br />మరో విషయం కూడ హఠాత్తుగా గమనించా. ఆ ప్రక్కనే చేతిలో గులాబీలతో అక్కడక్కడా తెల్లబడి జీవం లేనట్లున్న కురుల్తో, శ్రద్ధ చూపక పాలిపోయి ముడతలు పడిన ముఖం, కళ్లను బయటికి కనిపించనీయని సోడాబుడ్డి కళ్ళద్దాలు , ఎత్తుపళ్లతో, వున్న ఓ యాభైయేళ్ళావిడ కూర్చుని వుంది. చుట్టు పక్కల ఎర్ర గులాబీలతో మరెవరూ లేరు!<br />నవ్వొచ్చింది నాకు నా ఊహల్ని, వాటిలోని వైపరీత్యాన్నీ తల్చుకుని. ఇన్ని దేశాలు తిరిగాను, ఇంత ప్రపంచం చూశాను గుండ్రటి అక్షరాలు రాసేవాళ్ళు అందంగా వుండాలని కాని, అందంగా వున్న వాళ్ళ మనసులు అందమైనవి కావాలని కాని లేదు కదా! పైగా, స్టటిస్టికల్‌గా ఆలోచిస్తే, ఇవన్నీ ఒకరిలోనే వుండడానికి అవకాశాలు చాలా తక్కువ. అంతేకాదు, అలాటి వాళ్ళు కొందరున్నా, నాకు పరిచయమైన అమ్మాయి (?) వాళ్ళలో ఒకరై వుండే అవకాశాలు ఇంకా ఎంతో తక్కువ.<br />ఇలాటి విషయాల్లో ఇన్‌ట్యూషన్‌ బహుశా ఎప్పుడూ కరెక్ట్‌ కాదు!<br />ఒక్క క్షణంలో అప్పుడేం చెయ్యాలో అర్థమైంది నాకు. మరుక్షణం ఆమెవైపు నడిచా . ఆమెకు దగ్గరగా వెళ్ళి వొంగి ఆమె పాదాలకు నమస్కరించి నా పేరు చెప్పి “మీరేకదా సువర్ణ! ఇన్నాళ్ళకి మిమ్మల్ని కలుసుకోగలిగినందుకు ఈ క్షణంలో నేను పొందుతున్న ఆనందాన్ని మీకెలా చెప్పాలో తెలియడంలేదు , బయలుదేరండి మనం వెళ్తూ మాట్లాడుకుందాం” అన్నా నామెతో.<br />ఆమె ముఖంలో పట్టరాని సంతోషం మెరిసింది . చిరునవ్వుతో కూడిన స్వరంతో ” ఇంతవరకూ నువ్వేమి చెప్పావో , ఎందుకు చెప్పావో ఒక్క ముక్క కూడా నాకర్థం కాలేదు నాయనా ! నేను అమెరికాలో మా అమ్మాయీ వాళ్ళ దగ్గరకి వెళుతున్నా. ఫ్లైట్‌కి ఇంకా చాలా టైముందట. ఏమీ తోచక ఈ ఫ్లైట్‌ దిగి వచ్చే వాళ్ళని చూద్దామని వచ్చి ఇక్కడ కూర్చుంటే ఆ అమ్మాయెవరో ఒక్క క్షణం ఈ పువ్వులు పట్టుకోండాంటి నేను వెంటనే వస్తానని వెళ్లింది . బహుశా నువ్వు చెప్పిన సువర్ణ ఆమేనేమో ” అన్నదామె.<br /><br />ఆమె పక్కనే కూర్చుని “సువర్ణ గారి” కోసం నా నిరీక్షణ ప్రారంభించా .  <br /><br /><span style="font-size:78%;">ఈ కధ తొలి ప్రచురణ </span><a href="http://www.eemaata.com/"><span style="font-size:78%;">www.eemaata.com</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5208262795942875844-3293493722563263186?l=karyampudi.blogspot.com' alt='' /></div>వరప్రసాద్http://www.blogger.com/profile/04367586078111346742noreply@blogger.com10